Adhyaya 196

Nagsisimula ang kabanata sa pagbaba ni Hari bilang tugon sa debosyong Vaiṣṇava; nagiging mapagdiwang ang kapaligiran at napapawi ang masasamang palatandaan ng Kali-yuga. Si Nārada, nakikita ang pagkalimot ng mga nilalang sa Diyos, ay nagtanong sa Apat na Kumāra tungkol sa paglilinis sa panahong Kali at sa pitong-araw na handog ng banal na pagsasalaysay (saptāha-yajña). Pinupuri ng mga Kumāra ang saptāha bilang dakilang paraan ng pagdalisay para sa lahat, maging sa mabibigat na makasalanan, at sinimulan ang sinaunang salaysay sa pampang ng Tuṅgabhadrā. Isinalaysay ang brāhmaṇang si Ātmadeva na walang anak at ang asawang si Dhuṃdhulī na palaaway. Isang Siddha ang nagsabi na pitong buhay pa siyang mawawalan ng anak, ngunit nagbigay ng prutas na may mga panata. Dahil sa panlilinlang ni Dhuṃdhulī upang iwasan ang pagdadalantao, isinilang ang masamang si Dhundhukārī at ang banal na guya/anak na si Gokarṇa. Habang winawasak ni Dhundhukārī ang tahanan, itinuro ni Gokarṇa ang pagtalikod sa makamundo at ang bhakti; umalis si Ātmadeva sa gubat at nakamit ang tahanan ni Hari.