Adhyaya 191

Ipinahayag ni Śiva kay Devī Pārvatī ang “parang-karagatang” kadakilaan ng ikalabimpitong kabanata ng Bhagavad Gītā, at sa kanyang kahilingan ay nagsalaysay ng isang halimbawa. Si Duḥśāsana, dahil sa kamangmangan at pagmamataas, ay namatay sa marahas na pangyayari na may kinalaman sa nagngangalit na elepante; dahil sa natitirang vāsanā/saṃskāra, siya’y muling isinilang bilang elepante at napadikit sa mga ugnayang pangmaharlika. Nang magkasakit nang malubha ang elepante, sinabi nitong hindi sapat ang gamot, kawanggawa, at karaniwang mantra-japa; tanging ang palagiang japa-pagbigkas ng Gītā Kabanata 17 ng isang karapat-dapat na brāhmaṇa ang makapagpapayapa. Sumunod ang hari ng Mālava na si Naravarmā; pagkaraan, iniwan ni Duḥśāsana ang katawan ng elepante, nagpakitang maningning sa isang sasakyang makalangit, at isinalaysay ang kanyang karmang pinagmulan. Nagtatapos ang kabanata sa pangakong mabilis na kalayaan sa pamamagitan ng paulit-ulit na pagbigkas ng ikalabimpitong kabanata, bilang tuwirang daan sa mokṣa.