Adhyaya 190

Ipinahahayag ni Śiva (Mahādeva) na ipaliliwanag niya ang kadakilaan ng labing-anim na kabanata ng Bhagavad Gītā. Pagkaraan, lumilipat ang salaysay sa Gurjara, sa lungsod na Saurāṣṭrika, na pinamumunuan ni Haring Khaṅgabāhu, na inilalarawan sa maringal na papuri. Isang mabangis na elepanteng nasa musth, si Dantāvala/Arimardana, ang kumawala sa tali at naghasik ng sindak, yumuyurak sa mga tao. Isang brāhmaṇa na marahang bumibigkas ng mga taludtod ng Gītā—na iniuugnay sa ika-16 na kabanata—ang ligtas na nakaraan; nasaksihan ito ng hari at nagtanong. Ipinaliwanag ng brāhmaṇa na ang araw-araw na pagbigkas kahit ng ilang taludtod mula sa Gītā Kabanata 16 ay nagdudulot ng siddhi at pananggalang. Pinarangalan siya ng hari, tumanggap ng mga mantra/taludtod ng Gītā kapalit ng saganang handog, nagsanay sa aral, at kalaunan ay hinarap ang elepante nang walang takot, naibalik ang kaayusan at naitalaga ang prinsipe. Sa pamamagitan ng ika-16 na kabanata, natamo niya ang pinakamataas na layon—mokṣa.