Adhyaya 189

Ipinahayag ni Īśvara (Mahādeva/Śiva) kay Pārvatī ang dakilang kapangyarihan ng ika-15 kabanata ng Bhagavad Gītā. Pagkatapos ay isinalaysay ang isang kasaysayan: sa Gauḍa, namuno si Haring Narasiṃha na tinawag na “Kṛpālu,” sa gitna ng karangalan at lakas-militar. Isang marahas na mandirigmang mang-aagaw, si Sarabha-Bheruṇḍa, ang pumatay sa hari at kalaunan ay namatay sa sakit; dahil sa karma, siya’y muling isinilang bilang payat at gutóm na kabayo sa Sindhu. Nabibili ang kabayo at inihandog sa hari. Sa isang pangangaso sa gubat, isang kalahating taludtod mula sa Gītā Kabanata 15 na tinangay ng hangin ay napadpad malapit sa hari; binasa ito nang malakas, at ang kabayo—sa pagdinig sa mga pantig—ay agad nakamit ang mokṣa at namatay. Nagpakita si Sarabha-Bheruṇḍa, nagpahayag ng katotohanan, at umakyat sa langit. Humingi ang hari ng paliwanag sa isang brāhmaṇa sa āśrama, nalaman ang sanhi ng karma at ang nagliligtas na bisa ng pagdinig kahit piraso ng Gītā; nagsagawa siya ng mga mapalad na ritwal, iniluklok ang anak, at sa huli’y nakamit din ang kalayaan.