Adhyaya 188

Binubuksan ang kabanata sa pagtuturo ni Mahādeva (Śiva) kay Bhavānī (Pārvatī): ipaliliwanag pa niya ang mapagpalayang aral at ituon ang pakikinig sa ika-14 na kabanata ng Bhagavad Gītā. Sa salaysay ng Uttara-khaṇḍa, lumilipat ang tagpo sa Kashmir, lupain ni Sarasvatī at ng pinong pananalita. Doon, ang ilang haring magkaibigan ay napasok sa isang pustahan sa pangangaso: isang babaeng aso at isang liyebre. Sa habulan at biglang pagbaligtad ng kapalaran, kapwa sila napadikit sa putik/tubig na kaugnay ng paghuhugas sa paa ng isang tagapagbigkas—isang brāhmaṇa na nagngangalang Vatsa na walang tigil na bumibigkas ng ika-14 na kabanata ng Gītā. Sa bisa ng “puṇya” mula sa pagdikit sa banal na bakas, iniwan ng liyebre at ng babaeng aso ang mababang kapanganakan at umakyat sa langit sakay ng mga makalangit na karwahe. Ipinaliwanag ng alagad (Svakaṃdhara) ang karmang pinagmulan—isang brāhmaṇang sugarol, paglabag sa dangal ng pag-aasawa, at karahasan—at itinuro na ang poot ay maaaring magpatuloy sa mga kapanganakan, ngunit napapawi sa pakikisama sa banal na pagbigkas. Sa huli, ang hari, na nag-aaral ng Gītā nang may pananampalataya, ay nakakamit ang pinakamataas na kalagayan.