Adhyaya 185

Sumasagot si Śiva sa mga tanong ni Devī at ipinakikilala ang piling salaysay mula sa napakalawak na kabanatang pumupuri sa Ekādaśī at sa aral ng Viśvarūpa sa Gītā. Inililipat ang kuwento sa Meghaṅkara sa pampang ng ilog Praṇītā, kung saan pinupuri ang presensya ni Viṣṇu at ang mga kalapit na tīrtha—Mekhalā, Narasiṃha, at Gaṇeśa. Isang brāhmaṇa-yogin na si Sunanda, tapat kay Vāsudeva, ang bumibigkas ng Ikalabing-isang Kabanata ng Gītā at nagkakamit ng kaalaman sa Brahman. Sa paglalakbay-dambana, narating niya ang isang nayon na pinahihirapan ng rākṣasang kumakain ng tao, isinilang mula sa sumpang dulot ng pagkukulang sa habag. Sa pamamagitan ng tubig na pinabanal sa mantra/kabanata ng Viśvarūpa at iwinisik sa halimaw, napalaya ang rākṣasa at ang di-mabilang na mga manlalakbay na nilamon nito; lahat ay nagbagong-anyo bilang apat-na-bisig na mga anyong Vaiṣṇava. Nagtatapos ang aral sa malinaw na pag-uugnay ng kapangyarihang ito sa gantimpala ng Ekādaśī, sa pakikinig at pagbigkas/pagbasa, at sa pakikisama sa mga banal, hanggang sa pag-akyat sa pinakamataas na tahanan ni Viṣṇu.