Adhyaya 179

Ipinakikilala ng PP.6.179 ang pinupuring “ikalimang” (pañcama) kadakilaan ng Bhagavad Gītā. Isinasalaysay nito si Piṅgala, isang dalawang-ulit-na-ipinanganak na tumalikod sa mga tungkuling Vedic, nalulong sa sining-aliw at imoral na gawain. Pinatay siya ng asawa niyang si Aruṇā; kapwa sila nagdusa sa mga impiyerno at muling isinilang bilang buwitre at babaeng loro, at ang natitirang poot ay humantong sa marahas na kamatayan malapit sa tubig, sa gitna ng mga bungo ng tao. Ipinaliwanag ni Vaivasvata (Yama) na ang biglaang pagligo sa sandali ng kamatayan ay nagbunga ng di-inaasahang kabutihan, kaya nagkaroon sila ng karapatang humiling ng ninanais na mga daigdig. Nang tanungin nila ang sanhi, nalaman nilang sa pampang ng Gaṅgā ay may isang renunciante na nagngangalang Buddhvā na walang tigil na bumibigkas ng ikalimang kabanata ng Bhagavad Gītā. Sa bisa ng kabanalang iyon, at sa pagdikit sa tubig sa isang mangkok na bungo, sila’y nalinis at inihatid ng karwaheng makalangit sa pinakamataas na tahanang Vaiṣṇava—patunay na ang Gītā Adhyāya 5 ay tagapaglinis na higit sa naipong kasalanan.