Adhyaya 160

Itinatampok ng bahaging ito ang isang tīrtha na tinatawag na “Hari ng mga Banal na Tawiran,” na pinaliligiran ng pitong ilog at may tubig na mabango na tila sandal. Ipinahahayag na ang pagligo rito ay nagdudulot ng gantimpalang sandaang ulit na higit kaysa sa ibang mga tīrtha, sapagkat si Vāmana mismo ay nananahan sa pook na iyon. Itinatakda rin ang mga pagtalima sa buwan ng Māgha, lalo na sa Dvādaśī: ang pag-aalay ng tila-dhenu (kaloob na “baka ng linga/til”) ay nag-aalis ng kasalanan at nag-aangat ng sandaang salinlahi. Itinuturo ang wastong pitṛ-tarpaṇa—pag-aalay sa mga ninuno kahit ng tubig na may halong linga—na itinuturing na katumbas ng śrāddha na tumatagal ng isang libong taon. At ang pagpapakain sa mga brāhmaṇa ng khīra na pinatamis ng guḍa ay pinalalaki ang bisa: ang pagpapakain sa isa rito ay gaya ng pagpapakain sa isang libo sa ibang lugar.