Adhyaya 15

Sa loob ng salaysay tungkol kay Jālandhara, nagpakita si Hari/Viṣṇu sa anyong isang mapagpakumbabang asceta at iniligtas si Vṛndā mula sa isang rākṣasa. Dinala siya sa isang āśrama kung saan nasaksihan niya ang mga kababalaghan ng buhay-tapas, at sa gitna ng takot at paghahanap ng kanlungan ay lalo niyang pinanghawakan ang kanyang dharma at pativratā. Ngunit sa pamamagitan ng māyā, naganap ang masalimuot na panlilinlang: lumitaw ang anyo ng kanyang asawa na wari’y nagbalik, at dito nasubok ang kanyang katapatan. Nang maunawaan ni Vṛndā ang paglabag sa dharma, mariin niyang sinumbatan ang pagkakasala at isinumpa si Viṣṇu; naglaho si Hari. Pagkaraan, nagsagawa si Vṛndā ng matinding tapas, iniwan ang katawan, at pinatotohanan ng mga nilalang sa langit ang kanyang kabanalan. Ipinapaliwanag ng kabanatang ito ang pinagmulan ng Tulasī/Vṛndāvana at itinatanghal ang brahma-gati bilang wakas na paglaya, habang binibigyang-diin ang karma, kalinisan ng pag-aasawa, at ang tensiyon sa pagitan ng banal na līlā at pananagutang moral.