Adhyaya 143

Inilalahad ng PP.6.143 ang pagdakila sa mga tīrtha mula Ekadhārā hanggang Saptadhārā (Saptasārasvata). Sa Ekadhārā, ang snāna at magdamagang pag-aayuno ay itinuturing na lubhang nagpapadalisay: nag-aalis ng takot, mabilis na sumisira sa kasamaan, at ang pagsamba kay Svāmideveśa ay sinasabing nag-aangat at nagpapabanal sa angkan. Pagkaraan, itinatanghal ang Saptadhārā bilang dakilang banal na pook na kaugnay ng pagbaba ng Gaṅgā mula sa mga buhol-buhol na buhok ni Śiva at ng mahiwagang sagisag ng “pitong agos” na tumatawid sa mga daigdig. Ang śrāddha rito ay lalo umanong nakalulugod sa mga pitṛ. Isinasalaysay din ang alamat ni Maṅki, anak ni Kauṣītaka: masigasig sa Veda ngunit nababalisa sa pagkawalang-anak. Lumapit siya sa isang guru at nagsagawa ng matinding tapas sa ilog Sābhramatī, kaya nahayag ang Maṅkītīrtha—tīrthang nagbibigay-anak at tumutupad ng hangarin; at sa panahon ng Dvāpara, pinasigla ito ng mga Pāṇḍava bilang Saptadhārā.