Adhyaya 141

Pinupuri ng kabanatang ito ang sunod-sunod na mga banal na pook, lalo na ang pagtatagpo ng Dharmāvatī at Gaṅgā malapit sa Hiraṇyāsaṅgama. Ipinangako na ang pagligo roon ay nagdudulot ng langit, at ang pagsasagawa ng śrāddha sa mismong lugar ay nagpapalaya sa utang sa mga ninuno. Pagkaraan nito, itinatanghal ang Mathurā bilang tīrtha na sumisira ng kasalanan, kung saan dapat masilayan si Hari, ang pumatay kay Madhu. Inaalala ang mga paglalakbay ni Kṛṣṇa matapos mamatay si Kaṁsa at ang pagtatatag ng pagsamba kina Madhurāditya at Madhurārka. Isinasalaysay din ang pinagmulan ng isang bunga ng karma: ang pantas na Māṇḍavya, na naparusahan nang mali sa pamamagitan ng pagsasabit sa tulos, ay humarap kay Dharmang may katauhan at nalaman na ito’y kabayaran sa kalupitang nagawa niya noong bata pa. Dahil sa sumpa ni Māṇḍavya, isinilang si Dharma bilang Vidura; at nang maligo si Vidura sa pagtatagpo ng Sābhramatī at Dharmāvatī, naalis ang kaniyang katayuang śūdra—patunay na ang paglalakbay-dambana ay nagpapadalisay ng karma at ng mga pasaning panlipunan.