Adhyaya 138

Inilalarawan ng kabanatang ito ang isang paglalakbay-pananampalataya na nakasentro kay Gaṇeśa: ang Gaṇa-tīrtha sa ilog Candanā, na tinatawag ding Triviṣṭapa, at ang Bakulā-saṅgama, ang pagtatagpo ng mga ilog na pinabanal ng diyos na si Bakuleśa. Itinuturo ni Mahādeva kay Umā ang mga paraan ng pagsamba: ang pagligo sa araw ng kabilugan ng buwan sa Triviṣṭapa ay sinasabing nakapapawi kahit ng kasalanang brahma-hatyā; ang pag-aayuno sa Kṛṣṇāṣṭamī at pagligo sa Bakulā-saṅgama ay nagdudulot ng pag-akyat sa langit. Ang darśana kay Bakuleśa, sa biyaya ni Gaṇeśvara, ay nagbibigay ng kaganapang tulad ng kay Gaṇapati; at ang pakikinig sa salaysay na ito ay katumbas ng gantimpala ng pagligo sa Gaṅgā. Isinasalaysay ang halimbawa ng haring Viśvadatta ng Lunar dynasty, na sa mahabang tapas ay umabot sa landas ng Gāṇapatya, at ang mga dakilang ṛṣi ay inilalarawang laging naglilingkod kay Gaṇeśa. Sa phalaśruti, ipinangako ang mga anak, yaman, kaalaman, at mokṣa, at sa wakas ay ang di-pagkakaiba ng Hari at Hara—si Śiva bilang Viṣṇu at si Viṣṇu bilang Śiva.