Adhyaya 135

Ipinaliwanag ni Śrī Mahādeva kay Pārvatī ang kadakilaan ng tīrtha na Sābhramatī. Isinalaysay niya kung paanong si Ṛṣi Kaśyapa, matapos ang mahigpit na tapas sa Arbuda at sa pook na malapit sa Sarasvatī, ay humiling ng Gaṅgā para sa kapakinabangan ng mga nilalang. Sa biyaya ni Śiva, mula sa kanyang buhol-buhol na buhok (jaṭā) ay ipinagkaloob ang daloy na tinawag na Kāśyapī Gaṅgā; ang pagtanaw pa lamang dito ay nakapapawi ng mabibigat na kasalanan. Pagkaraan nito, lumalawak ang kabanata sa talaan ng mga ilog at bantog na pook, at sa mga pangalan ng ilog ayon sa mga yuga—Kṛtavatī, Girikarṇikā, Candanā, at Sābhramatī. Itinatakda ang mga bunga ng pagligo, śrāddha, at dāna, lalo na sa buwan ng Kārtika at sa mga tinukoy na tawiran tulad ng Plakṣāvataraṇa, Keśarandhra, at Brahmacārika. Ipinapayo rin ang wastong oras ayon sa muhūrta (kutupa at mga ipinagbabawal na sandali), at binibigyang-diin ang mga ritong nagbibigay-kasiyahan sa mga ninuno. Sa wakas, isinasalaysay ang halimbawa ni Haring Brahmadatta upang patunayan ang palagiang presensya at kapangyarihang magpala ni Śiva sa Brahmacārīśa. Ipinangako ang kasaganaan sa daigdig at ang pagkamit ng landas na Śaiva, habang ang sukdulang bunga ng naunang mga gawaing may bisa ay iniuugnay rin sa pag-abot sa tahanan ni Viṣṇu.