Adhyaya 134

Ipinahahayag ni Mahādeva kay Pārvatī ang dakilang kapangyarihang nagliligtas ng ilog na Vetravatī: ang pagligo rito—maging ang pagtanaw o paghipo—ay nagpapatahimik at nag-aalis ng kasalanan hanggang sa pagkalusaw ng sanlibutan. Isinasalaysay ang pinagmulan: mula sa malalim na balong Mahāgambhīra na hinukay ni Vṛtra, lumitaw ang isang diyosang-ilog na pumupuksa ng kasalanan; at pinupuri ang Vetravatī na kasingdakila ng Gaṅgā. Isang halimbawa ang ibinibigay: isang masamang hari (o ang makasalanang Vidāruṇa) na lumapastangan sa mga brāhmaṇa at sa Veda, at umalipusta kay Viṣṇu, ay tinamaan ng karamdaman gaya ng ketong. Nang maligo at uminom sa tubig ng Vetravatī, siya’y gumaling at luminis ang isip; sumibol ang debosyon kay Viṣṇu, kaya’t nagpatuloy siya sa palagiang pagligo, pag-aalay ng kaloob, mga yajña, at sa huli’y nakamit ang tahanan ni Viṣṇu. Ipinapahayag ng kabanata na bukás ang biyaya sa lahat: brāhmaṇa at lahat ng varṇa, maging mga tagalabas at maging yaong nanlalait sa Veda, ay nalilinis sa pagligo—lalo na sa Kārttika o Māgha at sa mga sangam. Itinatanghal din ang Kheṭaka at mga kaugnay na pook bilang banal na tirtha at dakilang pook-paglalakbay.