Adhyaya 130

Ipinapaliwanag ng kabanatang ito ang “pinakamataas na debosyon” bilang ganap na pagkalubog ng isip sa Panginoon, na kaayon ng habag at katuwiran ayon sa aral ni Viṣṇu. Inuuri nito ang bhakti ayon sa tatlong guṇa: sāttvika (pinakamataas), rājasī (katamtaman), at tāmasī (pinakamababa), at nagbababala na ang pagsamba na inuudyukan ng pagmamataas, pagkukunwari, inggit, panlilinlang, paghahangad ng katanyagan, pagkalulong sa mga bagay ng pandama, o pananakit sa kapwa ay bumabagsak sa tamas. Inilalarawan ang rājasikong pagsamba bilang pagsamba sa anyo/larawan na may diwa ng pagkakahiwalay, na ginagawa upang maubos ang nalalabing bunga ng karma. Ang sāttvikang debosyon naman ay ang ganap na pag-aalay ng isip at pag-unawa kay Viṣṇu at ang matatag na paglilingkod kay Hari. Mahigpit din ang hangganan: ang mga ritwalistang nanlalait kay Viṣṇu at sa Kanyang mga deboto ay itinuturing na nasa labas ng dharmang Vedic. Sa kabaligtaran, ang mga deboto ni Govinda ay pinagkakalooban ng kosmiko at panlipunang pagpapala—nalulugod ang mga diyos, humuhupa ang mga hadlang, nananahan si Lakṣmī, at sinasabing ang mga dakilang tīrtha ay nasa loob ng kanilang katawan—at sa huli, ang matinding bhakti ay nagdudulot ng mokṣa anuman ang varṇa.