Adhyaya 128

Binubuksan ng Kabanata 128 ang isang matayog na aral tungkol sa Māgha-snāna: higit ito kaysa mga yajña, panata, at tapas, at agad na sumusunog maging ng hinog na kasalanan—lalo na kapag iniuugnay sa pagsamba kay Hari (Viṣṇu) at sa dāna. Ipinahihiwatig na ang paliligo sa buwang Māgha, na may debosyon at kawanggawa, ay nagdudulot ng mabilis na paglilinis at biyaya. Isinasalaysay ang “Paglaya mula sa mga Piśāca”: limang dalagang makalangit, tinangay ng pagnanasa, ay gumambala sa isang brahmacārin na nakatali sa panata sa Acchoda-tīrtha; nagkaroon ng sumpaan, at sila’y naging tila piśāca. Itinuro ni Lomaśa na ang tanging pagtubos ay ang Māgha bathing. Pagkaraan, inililista ang mga bunga ng Māgha-snāna sa iba’t ibang ilog at banal na pook, at itinatampok ang kataasan ng Prayāga. Sumunod ang halimbawa ni Devadyuti, isang Vaiṣṇava na ascetic: sa kanyang matinding austeridad at sa himnong Yogasāra, nagpakita mismo si Viṣṇu. Ang phalaśruti ng himno ay nangangako ng pag-iingat, pagdalisay, at mokṣa. Nagtatapos ang kabanata sa pagbabalik sa paksa ng paglaya mula sa piśāca bilang susunod na tatalakayin.