Adhyaya 127

Ipinapahayag ng Adhyaya 127 ang pambihirang bisa ng Māgha-snāna kapag ang Araw ay nasa Makara (Capricorn). Itinuturo na ang tubig ay likás na nagpapadalisay at ang buwan ng Māgha ang pinakadakila para sa mga banal na gawain. Inilalarawan ang isang praktikal na vrata: paliligo sa labas, pagpipigil sa pagkain, pagsamba kay Viṣṇu nang tatlong ulit sa maghapon, pag-aalay ng di-napapatid na ilawan, homa na may ghee at linga, at masaganang dāna—langis, bulak, kumot, kasuotan, pagkain, at kahit kaunting ginto—na tinatapos sa udyāpana na kaugnay ng Ekādaśī. Pinatitindi rin ang tīrtha-māhātmya sa pamamagitan ng antas ng gantimpala: mula sa paliligo sa bahay, patungo sa balon/lawa/ilog, sa mga devakhāta, at sa mga sangam, hanggang sa rurok na Prayāga/Veṇī—ang tagpuan ng Gaṅgā–Yamunā–Sarasvatī (Sitā–Asitā)—na sinasabing nagsusunog ng kasalanan. Isinasalaysay ang halimbawa: sa pagtalima ni Kāñcanamālinī sa Māgha, ang kanyang naililipat na puṇya ay nagpalaya sa isang matandang rākṣasa na nag-anyong makalangit; binabanggit din ang paglilinis ni Indra sa Sitāsita. Nagtatapos ang kabanata sa papuri na ang pakikinig sa araling ito ay nagbibigay-proteksiyon at nagpapalago ng dharma.