Adhyaya 126

Sa PP.6.126, na nasa loob ng Māgha-māhātmya, ay isinasalaysay sa magkakapatong na paghahatid ng Purāṇa: si Vasiṣṭha ay nagsasalita kay Haring Dilīpa, iniuulat ang aral ni Dattātreya kay Sahasrārjuna; at sumisinag din ang balangkas ng pagtuturo nina Pulastya at Bhīṣma na karaniwan sa mga panata ng Uttara-khaṇḍa. Pinupuri rito ang Māgha-snāna, lalo na sa bukang-liwayway kapag ang Araw ay nasa Makara, bilang pinakamataas na prāyaścitta—higit sa dāna, vrata, at tapas—na nakapapawi maging ng mahāpātaka. Ipinapaalala rin ang pagkasira at panandalian ng katawan upang magmadali ang tao sa banal na pagsasagawa. Bilang halimbawa, isinasalaysay ang balong si Kubjikā: sa paulit-ulit niyang Māgha bath sa sangandaan ng Revā at Kapilā, nakamtan niya ang makalangit na bunga at sa huli’y nahayag bilang Tilottamā. Sa pamamagitan niya, nagbanggaan at nagpatayan ang mga asurang sina Sunda at Upasunda, na nagpapakita ng kosmikong kapangyarihan ng pagsunod sa Māgha.