Adhyaya 116

Sa pagtatanong ng mga Ṛṣi tungkol sa katayuang pang-ritwal ng punong bodhi/aśvattha—kung dapat bang hipuin o iwasan, lalo na tuwing Sabado—isinaysay ni Sūta ang pinagmulan nito mula sa pag-uga ng Karagatan. Nang tanggapin ni Śrī Lakṣmī si Viṣṇu bilang kanyang Panginoon, hiniling niyang unahin at parangalan ang nakatatandang kapatid na si Jyeṣṭhā/Alakṣmī. Ipinagkatiwala ni Viṣṇu si Alakṣmī sa tapasvin na si Uddālaka, subalit tumanggi siya sa āśrama na puspos ng tunog ng Veda at kadalisayan ng yajña. Ipinahayag niyang mas nais niyang manahan sa mga lugar ng adharma: pagsusugal, pagnanakaw, paglabag sa dangal at pakikiapid, karahasan, paglalasing, at paghamak sa matatanda at sa mga brāhmaṇa. Kaya iniwan siya ni Uddālaka sa paanan ng aśvattha; sa pag-iisa, siya’y nanaghoy. Naantig si Lakṣmī at hiniling kay Viṣṇu na aliwin siya. Itinalaga ni Viṣṇu ang aśvattha bilang walang hanggang tirahan ni Alakṣmī, na nagsasabing ang punong ito’y nagmula sa kanyang bahagi. Itinuro rin niya na ang pagsamba sa tahanan at ang pakikinig o pagbigkas ng salaysay na ito’y nagpapatatag sa pananatili ni Śrī, at nagdudulot ng mapagligtas na puṇya ng Ūrja-vrata at ng banal na buwan ng Kārtika.