Adhyaya 112

Sa loob ng Kārttika-māhātmya ng Uttara-khaṇḍa, itinutuon ni Śrī Kṛṣṇa ang aral mula sa mga pangunahing debosyon—Tulasī, buwan ng Kārttika, Ekādaśī, at Dvārakā na lalong minamahal ng Bhagavān—patungo sa mas masusing turo ng dharma tungkol sa pagbahagi ng puṇya at pāpa sa pamamagitan ng pakikisama at ugnayang panlipunan. Nang magtaka si Satyabhāmā kung paanong ang mokṣa ay maaaring magmula sa ipinagkaloob na kabutihan ng iba, ipinaliwanag ang mga “bahagi” o proporsiyon ng bunga ng karma. Isinasaad ng kabanata na ang kabutihan o kasalanan ay maaaring makuha sa iba’t ibang paraan: pakikipamuhay at paglalapit, pagsasalo sa pagkain, pagtuturo at paglilingkod bilang pari, pagsasalo ng upuan o sasakyan, paghipo, pananalita, papuri, at maging sa pagtingin, pakikinig, at pag-alaala. Nagbababala rin ito laban sa paninirang-puri, sapagkat ang naninira ay naglilipat ng sariling puṇya sa sinisiraan. Pinupuri ang paglilingkod na walang kabayaran, at tinatalakay ang tungkulin ng hari, ang utang, ang kabanalang nadungisan ng pagnanakaw, at ang pagbabahagi ng puṇya sa ugnayang guro-alagad, mag-asawa, at ama-anak.