Adhyaya 105

Sa kabanatang ito, pinagsasama ang alamat ng pinagmulan at mga tuntuning pang-ritwal upang itanghal ang Dhātrī (āmalakī) at Tulasī bilang pinakamataas na daluyan ng bhakti sa buwan ng Kārtika. Mula sa nagkalat na mga binhi ay sumibol ang dhātrī, mālatī, at tulasī, at iniuugnay ang mga ito sa tatlong guṇa. Isinasalaysay ang isang tagpo kung saan namangha si Viṣṇu sa anyong-puno na wari’y mga babae, at mula rito’y itinatakda ang dhātrī at tulasī bilang natatanging nagbibigay ng kṛpā, habang sinisisi at itinatakwil ang pangalang “Barbarī.” Pagkaraan, inilalahad ang māhātmya at mga kautusan: sambahin ang Panginoon malapit sa ugat ng tulasī sa Kārtika, at magpanatili ng mga punlaan ng tulasī bilang tīrtha sa tahanan na hindi mapasok ng mga lingkod ni Yama. Ipinapantay ang gantimpala sa mga banal na ilog, at ipinangakong kalayaan ang mga handog at mga gawaing pang-śrāddha na kaugnay ng tulasī at dhātrī. Nagtatapos ito sa mahigpit na pagbabawal sa pamimitas ng dahon sa ilang takdang oras, at pinupuri ang pakikinig sa salaysay ng pinagmulan bilang sumisira ng kasalanan at nakabubuti sa mga ninuno.