Adhyaya 50

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भवता कथितं सर्वं यत्किंचित्पृष्टमेव च । इदानीमपि पृच्छाम एकं वद महामते

Sinabi ng mga rishi: “Naipaliwanag mo na ang lahat ng aming itinanong, at maging ang iba pang mga bagay na inusisa. Ngayon ay nagtatanong pa kami ng isa—ipahayag mo, O dakilang-isip.”

Verse 2

एतेषां खलु तीर्थानां सेवनाद्यत्फलं लभेत् । सर्वेषां किल कृत्वैकं कर्म केन च लभ्यते

Tunay nga, anong bunga ang matatamo sa paglapit at paglilingkod sa mga banal na tīrtha na ito? At sa paggawa ng anong iisang gawain makakamit ang pinagsamang kabutihang-loob ng lahat?

Verse 3

एतन्नो ब्रूहि सर्वज्ञ कर्मैवं यदि वर्तते । सूत उवाच । कर्मयोगः किल प्रोक्तो वर्णानां द्विजपूर्वशः

“Ipaliwanag mo ito sa amin, O ganap na nakaaalam—kung ang gawa ay dapat isagawa sa ganitong paraan.” Sinabi ni Sūta: “Itinuturo na ang Karma-yoga ay itinakda para sa mga varṇa, na nagsisimula sa mga dvija (dalawang-beses na isinilang).”

Verse 4

नानाविधो महाभागास्तत्र चैकं विशिष्यते । हरिभक्तिः कृता येन मनसा वचसा गिरा

Maraming uri ng mapalad na tao, O dakilang pinagpala, subalit may iisang higit na namumukod: yaong naglinang ng debosyon kay Hari sa isip, sa salita, at sa pagbigkas.

Verse 5

जितं तेन जितं तेन जितमेव न संशयः । हरिरेव समाराध्यः सर्वदेवेश्वरेश्वरः

Sa pamamagitan niyon, nagwawagi—sa pamamagitan niyon, nagwawagi; tunay na tagumpay ito, walang alinlangan. Si Hari lamang ang dapat sambahin, ang Kataas-taasang Panginoon sa mga panginoon ng lahat ng mga diyos.

Verse 6

हरिनाममहामंत्रैर्नश्येत्पापपिशाचकम् । हरेः प्रदक्षिणं कृत्वा सकृदप्यमलाशयाः

Sa dakilang mantra ng Pangalan ni Hari, napupuksa ang demonyong espiritu ng kasalanan. Kahit minsan lamang umikot nang pakanan sa paligid ni Hari, nagiging dalisay ang puso.

Verse 7

सर्वतीर्थसमाप्लावं लभंते यन्न संशयः । प्रतिमां च हरेर्दृष्ट्वा सर्वतीर्थफलं लभेत्

Walang alinlangan, nakakamit ang gantimpala ng pagligo sa lahat ng banal na tirtha; at sa pagtanaw sa anyo (pratimā) ni Hari, natatamo ang bunga ng lahat ng sagradong pook.

Verse 8

विष्णुनामपरं जप्त्वा सर्वमंत्रफलं लभेत् । विष्णुप्रसादतुलसीमाघ्राय द्विजसत्तमाः

Sa patuloy na pagbigkas ng kataas-taasang Pangalan ni Viṣṇu, natatamo ang bunga ng lahat ng mantra. O pinakamainam sa mga dvija, samyuin ang tulasī na pinabanal ng biyaya ni Viṣṇu.

Verse 9

प्रचंडं विकरालं तद्यमस्यास्यं न पश्यति । सकृत्प्रणामी कृष्णस्य मातुः स्तन्यं पिबेन्नहि

Ang yumuyukod kahit minsan kay Kṛṣṇa ay hindi makakakita sa mabagsik at nakapanghihilakbot na mukha ni Yama; tunay, ang gayong tao’y hindi na muling iinom ng gatas ng ina ni Kṛṣṇa.

Verse 10

हरिपादे मनो येषां तेभ्यो नित्यं नमोनमः । पुल्कसः श्वपचो वापि ये चान्ये म्लेच्छजातयः

Walang humpay na pagpupugay, muli’t muli, sa mga ang isip ay nakalapat sa mga paa ni Hari—maging sila’y Pulkaśa, mga itinuring na mababang-uri, o iba pang ipinanganak sa mga tinatawag na mleccha.

Verse 11

तेऽपि वंद्या महाभागा हरिपादैकसेवकाः । किं पुनर्ब्राह्मणाः पुण्या भक्ता राजर्षयस्तथा

Sila man ay dapat ding sambahin—yaong mga mapalad na naglilingkod lamang sa mga paa ni Hari. Gaano pa kaya ang mga banal na Brāhmaṇa, ang mga debotong bhakta, at gayundin ang mga rājārṣi, na higit na karapat-dapat sa paggalang!

Verse 12

हरौ भक्तिं विधायैव गर्भवासं न पश्यति । हरेरग्रे स्वनैरुच्चैर्नृत्यंस्तन्नामकृन्नरः

Ang taong nagtatatag ng bhakti kay Hari ay hindi na muling makakakita ng paninirahan sa sinapupunan. Sa harap ni Hari, sumasayaw at malakas na inuusal ang Kanyang Pangalan, siya’y napapalaya sa gayong muling pagsilang.

Verse 13

पुनाति भुवनं विप्रा गंगादि सलिलं यथा । दर्शनात्स्पर्शनात्तस्य आलापादपि भक्तितः

O mga brāhmaṇa, kung paanong nililinis ng tubig ng Gaṅgā at ng iba pang banal na ilog ang daigdig, gayon din siya’y nagpapadalisay—sa pamamagitan ng bhakti—kahit sa pagtanaw lamang, paghipo, o pakikipag-usap sa kanya.

Verse 14

ब्रह्महत्यादिभिः पापैर्मुच्यते नात्र संशयः । हरेः प्रदक्षिणं कुर्वन्नुच्चैस्तन्नामकृन्नरः

Siya’y napapalaya sa mga kasalanang gaya ng pagpatay sa brāhmaṇa at iba pa—walang pag-aalinlangan dito. Ang taong umiikot nang pradakṣiṇa kay Hari at malakas na inuusal ang Kanyang Pangalan ay nalilinis.

Verse 15

करतालादिसंधानं सुस्वरं कलशब्दितम् । ब्रह्महत्यादिकं पापं तेनैव करतालितम्

Ang napapanahong saliw ng palakpak at iba pa—malamyos at matamis ang tunog—sa mismong palakpak na iyon ay napapabagsak at napapawi maging ang mabibigat na kasalanan, gaya ng brahma-hatyā at iba pa.

Verse 16

हरिभक्तिकथामुक्त्वा ख्यायिकां शृणुयाच्च यः । तस्य संदर्शनादेव पूतो भवति मानवः

Sinumang nagsalaysay ng kathang-bhakti kay Hari at nakikinig din sa salaysay na iyon—sa pagtanaw pa lamang sa gayong tao, ang isang tao ay nagiging dalisay.

Verse 17

किं पुनस्तस्य पापानामाशंका मुनिपुंगवाः । तीर्थानां च परं तीर्थं कृष्णनाम महर्षयः

Ano pa ang dapat ikapangamba sa kanyang mga kasalanan, O mga dakilang muni? Sapagkat ang Pangalan ni Kṛṣṇa, O mahāṛṣi, ang kataas-taasang tīrtha—higit sa lahat ng banal na pook.

Verse 18

तीर्थीकुर्वंति जगतीं गृहीतं कृष्णनाम यैः । तस्मान्मुनिवराः पुण्यं नातः परतरं विदुः

Yaong mga tumanggap at humawak sa Pangalan ni Kṛṣṇa ay ginagawang tīrtha ang buong daigdig. Kaya, O mga pinakadakilang muni, wala silang alam na kabutihang higit pa rito.

Verse 19

विष्णुप्रसादनिर्माल्यं भुक्त्वा धृत्वा च मस्तके । विष्णुरेव भवेन्मर्त्यो यमशोकविनाशनः

Ang mortal na kumakain ng pinagpalang natira (prasāda) ni Viṣṇu at inilalagay iyon sa ulo ay nagiging wari’y si Viṣṇu rin—winawasak ang dalamhating kaugnay ni Yama.

Verse 20

अर्चनीयो नमस्कार्यो हरिरेव न संशयः । ये महाविष्णुमव्यक्तं देवं वापि महेश्वरम्

Si Hari lamang ang dapat sambahin at karapat-dapat sa banal na pagpupugay—walang alinlangan. Yaong mga nag-aakalang ang Dakilang Viṣṇu bilang Di-nahahalatang (Avyakta) ang kataas-taasan, o maging si Maheśvara bilang Diyos sa gayong diwa…

Verse 21

एकीभावेन पश्यंति न तेषां पुनरुद्भवः । तस्मादनादिनिधनं विष्णुमात्मानमव्ययम्

Sa pagkakaisang pananaw nila Siya nakikita; kaya’t wala nang muling pagsilang para sa kanila. Kaya’t kilalanin si Viṣṇu bilang Sarili—walang pasimula, walang wakas, at di-nasisira.

Verse 22

हरिं चैकं प्रपश्यध्वं पूजयध्वं तथैव हि । ये समानं प्रपश्यंति हरिं वै देवतांतरम्

Masdan ninyo si Hari na iisa, at sambahin Siya nga. Yaong mga tumitinging kapantay ni Hari ang ibang diyos ay naliligaw.

Verse 23

ते यांति नरकान्घोरांन्न तांस्तु गणयेद्धीरः । मूर्खं वा पंडितं वापि ब्राह्मणं केशवप्रियम्

Sila’y napapasa mga kakila-kilabot na impiyerno; kaya’t ang matatag na tao’y huwag silang bilangin sa mga karapat-dapat—mangmang man o pantas—kung ang isang brāhmaṇa ay hindi minamahal si Keśava.

Verse 24

श्वपाकं वा मोचयति नारायणः स्वयं प्रभुः । नारायणात्परो नास्ति पापराशि दवानलः

Si Nārāyaṇa, ang Panginoon Mismo, ay makapagpapalaya kahit sa isang śvapāka (itinakwil na tao). Wala nang hihigit pa kay Nārāyaṇa—Siya ang apoy sa gubat na tumutupok sa bunton ng mga kasalanan.

Verse 25

कृत्वापि पातकं घोरं कृष्णनाम्ना विमुच्यते । स्वयं नारायणो देवः स्वनाम्नि जगतां गुरुः

Kahit nakagawa ng kakila-kilabot na kasalanan, napapalaya sa pagbigkas ng Pangalan ni Kṛṣṇa. Sapagkat si Nārāyaṇa Mismo ang Diyos na Panginoon, ang Guro ng mga daigdig sa pamamagitan ng Kaniyang sariling Pangalan.

Verse 26

आत्मनोऽभ्यधिकां शक्तिं स्थापयामास सुव्रताः । अत्र ये विवदंते वै आयासलघुदर्शनात्

Ang mga may mabuting panata at disiplina ay nagtatag ng kapangyarihang higit pa sa sarili nilang lakas. Ngunit ang mga nakikipagtalo rito ay dahil lamang sa mababaw na pagtingin—humahatol ayon sa tila madali o mahirap.

Verse 27

फलानां गौरवाच्चापि ते यांति नरकं बहु । तस्माद्धरौ भक्तिमान्स्याद्धरिनामपरायणः

Dahil sa labis na pagkakapit sa bigat ng gantimpala, sila’y nahuhulog sa malalaking impiyerno. Kaya’t maging deboto kay Hari at kumapit sa walang-humpay na pagbigkas ng Pangalan ni Hari.

Verse 28

पूजकं पृष्ठतो रक्षेन्नामिनं वक्षसि प्रभुः । हरिनाममहावज्रं पापपर्वतदारणे

Iniingatan ng Panginoon ang sumasamba mula sa likuran, at ang umaawit ng Kaniyang Pangalan ay Kaniyang pinangangalagaan sa harapan, sa dibdib. Ang Mahapangalan ni Hari ay tulad ng dakilang kulog—pumupunit sa bundok ng kasalanan.

Verse 29

तस्य पादौ तु सफलौ तदर्थं गतिशालिनौ । तावेव धन्यावाख्यातौ यौ तु पूजाकरौ करौ

Tunay na mabunga ang kaniyang mga paa, sapagkat sila’y lumalakad na may layon patungo sa banal na adhikaing iyon; at tunay na pinagpapala ang mga kamay na yaong gumagawa ng pagsamba.

Verse 30

उत्तमांगमुत्तमांगं तद्धरौ नम्रमेव यत् । सा जिह्वा या हरिं स्तौति तन्मनस्तत्पदानुगम्

Ang ulo na tunay na pinakamataas ay yaong yumuyuko sa mga paa ni Hari. Ang dila na tunay na dila ay yaong pumupuri kay Hari; at ang isip na tunay na isip ay yaong sumusunod sa landas ng Kanyang mga paa.

Verse 31

तानि लोमानि चोच्यंते यानि तन्नाम्नि चोत्थितम् । कुर्वंति तच्च नेत्रांबु यदच्युतप्रसंगतः

Ang mga balahibo sa katawan ay tinatawag na gayon sapagkat tumitindig sila sa pag-ugnay sa Kanyang Banal na Pangalan; at yaon ang nagiging ‘tubig ng mga mata’—luha—kapag ang isa’y nalulubog sa pag-uusap tungkol kay Acyuta (Viṣṇu).

Verse 32

अहो लोका अतितरां दैवदोषेण वंचिताः । नामोच्चारणमात्रेण मुक्तिदं न भजंति वै

Ay, ang mga tao’y labis na nalilinlang dahil sa kapintasan ng tadhana. Hindi sila tunay na kumakapit sa nagbibigay ng kalayaan, bagaman nakakamtan ito sa pagbigkas lamang ng Banal na Pangalan.

Verse 33

वंचितास्ते च कलुषाः स्त्रीणां संगप्रसंगतः । प्रतिष्ठंति च लोमानि येषां नो कृष्णशब्दने

Nalilinlang at nadudungisan yaong mga, dahil sa labis na pagkakapit sa pakikisama sa mga babae, ay hindi man lamang pinangingilabutan ang balahibo ng katawan kapag binibigkas ang pangalang Kṛṣṇa.

Verse 34

ते मूर्खा ह्यकृतात्मानः पुत्रशोकादि विह्वलाः । रुदंति बहुलालापैर्न कृष्णाक्षरकीर्तने

Tunay ngang mga hangal yaong walang pagpipigil sa sarili, at nababalisa sa dalamhati gaya ng pagkawala ng anak; umiiyak sila sa maraming panaghoy na salita, ngunit hindi sa pag-awit ng mga banal na pantig ng pangalang Kṛṣṇa.

Verse 35

जिह्वां लब्ध्वापि लोकेऽस्मिन्कृष्णनामजपेन्नहि । लब्ध्वापि मुक्तिसोपानं हेलयैव च्यवंति ते

Kahit nagkamit na ng dila sa mundong ito, hindi pa rin nila inuusal ang Pangalan ni Kṛṣṇa. Kahit natagpuan na ang hagdan tungo sa kalayaan, sila’y nahuhulog—dahil sa lubos na kapabayaan lamang.

Verse 36

तस्माद्यत्नेन वै विष्णुं कर्मयोगेन मानवः । कर्मयोगार्च्चितो विष्णुः प्रसीदत्येव नान्यथा

Kaya nga, sa taimtim na pagsisikap, dapat sambahin ng tao si Viṣṇu sa pamamagitan ng karma-yoga; sapagkat si Viṣṇu, kapag pinararangalan sa karma-yoga, ay tunay na nagiging mahabagin—wala nang ibang daan.

Verse 37

तीर्थादप्यधिकं तीर्थं विष्णोर्भजनमुच्यते । सर्वेषां खलु तीर्थानां स्नानपानावगाहनैः

Higit pa sa alinmang tīrtha ang isang tīrthang sinasabing ang pagsamba kay Viṣṇu; sapagkat ang lahat ng tīrtha ay nilalapitan sa pamamagitan ng pagligo, pag-inom, at paglubog sa kanilang mga tubig.

Verse 38

यत्फलं लभते मर्त्यस्तत्फलं कृष्णसेवनात् । यजंते कर्मयोगेन धन्या एव नरा हरिम्

Anumang bunga ang makamtan ng isang mortal, ang gayong bunga ay nagmumula sa paglilingkod kay Kṛṣṇa. Tunay na pinagpala ang mga taong sumasamba kay Hari sa disiplina ng karma-yoga.

Verse 39

तस्माद्भजध्वं मुनयः कृष्णं परममंगलम्

Kaya nga, O mga pantas, sambahin ninyo si Kṛṣṇa, ang lubhang mapagpala at pinakadakila sa kabutihang-loob.

Verse 50

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे विष्णुभक्तिप्रशंसनं नाम पंचाशत्तमोऽध्यायः

Sa ganito nagwawakas ang ikalimampung kabanata, na pinamagatang “Pagpupuri sa Debosyon kay Viṣṇu,” sa Svarga-khaṇḍa ng Śrī Padma Mahāpurāṇa.