Adhyaya 44

Verse 1

मार्कंडेय उवाच । शृणु राजन्प्रयागस्य माहात्म्यं पुनरेव तु । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

Sinabi ni Mārkaṇḍeya: O Hari, pakinggan mong muli ang banal na kadakilaan ng Prayāga; sa pagdinig nito, napapalaya ang tao sa lahat ng kasalanan—walang alinlangan dito.

Verse 2

मानसं नाम तत्तीर्थं गंगायामुत्तरे तटे । त्रिरात्रोपोषितो भूत्वा सर्वान्कामानवाप्नुयात्

May isang banal na tīrtha na tinatawag na Mānasā sa hilagang pampang ng Gaṅgā. Kapag nag-ayuno roon sa loob ng tatlong gabi, matatamo niya ang lahat ng minimithing layon.

Verse 3

गोभूहिरण्यदानेन यत्फलं प्राप्नुयान्नरः । एतत्फलमवाप्नोति तत्तीर्थं स्मरते पुनः

Anumang bunga ng kabutihang matatamo ng tao sa pag-aalay ng mga baka, lupa, at ginto—yaon ding bunga ang muling nakakamtan niya sa pag-alaala lamang sa banal na tīrtha na iyon.

Verse 4

अकामो वा सकामो वा गंगायां यो विपद्यते । मृतस्तु भवति स्वर्गे नरकं न च पश्यति

Walang pagnanasa man o may pagnanasa, sinumang mamatay sa Gaṅgā—pagkamatay niya’y nananahan siya sa langit at hindi niya nasisilayan ang impiyerno.

Verse 5

अप्सरोगणसंगीतैः सुप्तोऽसौ प्रतिबुध्यते । हंससारसयुक्तेन विमानेन स गच्छति

Ginising siya mula sa pagkakatulog ng awit ng mga pangkat ng apsarā; at siya’y lumalakad sa isang makalangit na vimāna na hinihila ng mga hamsa at sārasā (mga tagak).

Verse 6

बहुवर्षाणि राजेन्द्र षट्सहस्राणि भुंजते । ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टः क्षीणकर्मा दिवश्च्युतः

O hari ng mga hari, nagtatamasa sila ng ligaya sa langit sa maraming taon—anim na libong taon. Pagkaraan, nahuhulog mula sa Svarga; kapag naubos ang kanilang kabutihang-gawa, ibinabagsak sila mula sa makalangit na dako.

Verse 7

सुवर्णमणिमुक्ताढ्ये जायते स महाकुले । षष्टितीर्थसहस्राणि षष्टितीर्थशतानि च

Ipinanganganak siya sa dakilang angkan, sagana sa ginto, hiyas, at mga perlas; at nakakamit niya ang bunga ng animnapung libong tīrtha, at gayundin ng animnapung daan na tīrtha.

Verse 8

माघेमासि गमिष्यंति गंगायमुनसंगमे । गवां शतसहस्रस्य सम्यग्दत्तस्य यत्फलम्

Yaong pumaparoon sa buwan ng Māgha sa sangam ng Gaṅgā at Yamunā ay nagkakamit ng kaparehong bunga ng wastong pag-aalay ng isang daang libong baka.

Verse 9

प्रयागे माघमासे तु त्र्यहंस्नानस्य तत्फलम् । गंगायमुनयोर्मध्ये पंचाग्निं यस्तु साधयेत्

Sa Prayāga, sa buwan ng Māgha, ang bunga ng tatlong araw na pagligo (sa banal na tubig) ay nakakamit ng sinumang nagsasagawa ng tapasya ng ‘limang apoy’ sa pagitan ng Gaṅgā at Yamunā.

Verse 10

अहीनांगो ह्यरोगश्च पंचेन्द्रियसमन्वितः । यावंति रोमकूपाणि तस्य गात्रस्य देहिनः

Siya’y nagiging ganap ang mga sangkap at walang karamdaman, kalooban ng limang pandama; at kung gaano karami ang mga butas ng balahibo sa mga bahagi ng katawan ng nilalang na yaon…

Verse 11

तावद्वर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते । ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टो जंबूद्वीपपतिर्भवेत्

Sa loob ng gayong libu-libong taon, siya’y pinararangalan sa daigdig ng Svarga; at pagkapawi ng kanyang punya at pagkalaglag mula sa langit, siya’y nagiging pinuno ng Jambūdvīpa.

Verse 12

स भुक्त्वा विपुलान्भोगांस्तत्तीर्थं भजते नरः । जलप्रवेशं यः कुर्यात्संगमे लोकविश्रुते

Ang taong yaon, matapos tamasahin ang saganang kaluguran, ay lumalapit at sumasamba sa banal na tīrtha; sinumang lumusong sa tubig sa bantog na sangam ay nagkakamit ng bisa nito.

Verse 13

राहुग्रस्तो यथा सोमो विमुक्तः सर्वपातकैः । सोमलोकमवाप्नोति सोमेन सह मोदते

Kung paanong ang Buwan na sinakmal ni Rāhu ay muling napapalaya at nalilinis sa lahat ng kasalanan, gayon din ang deboto’y nakararating sa Somaloka at nagagalak kasama ni Soma.

Verse 14

षष्टिवर्षसहस्राणि षष्टिवर्षशतानि च । स्वर्गलोकमवाप्नोति ऋषिगंधर्वसेवितः

Sa loob ng animnapung libong taon, at dagdag pang animnaraang taon, siya’y nakaaabot sa Svarga—pinararangalan at pinaglilingkuran ng mga ṛṣi at mga Gandharva.

Verse 15

परिभ्रष्टस्तु राजेंद्र समृद्धे जायते कुले । अधःशिरास्तु यो ज्वालामूर्ध्वपादः पिबेन्नरः

O hari, ang nalaglag mula sa nararapat na kalagayan ay muling isinisilang sa isang maunlad na angkan; datapwat ang taong umiinom na nakataob ang ulo at nakataas ang mga paa, na wari’y apoy ang kanyang ulo, ay napapasa isang kakila-kilabot na kapalaran.

Verse 16

शतं वर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते । परिभ्रष्टस्तु राजेंद्र अग्निहोत्री भवेन्नरः

Sa loob ng sandaang libong taon, siya’y pinararangalan sa daigdig ng langit. Ngunit kung siya’y malihis sa matuwid na asal, O hari, ang taong yaon ay nagiging Agnihotrī, nakatali sa banal na Agnihotra.

Verse 17

भुक्त्वा तु विपुलान्भोगांस्तत्तीर्थं भजते नरः । यस्तु देहं विकर्तित्वा शकुनिभ्यः प्रयच्छति

Ngunit matapos tamasahin ang saganang kaluguran, ang tao’y dumudulog sa yaong banal na tīrtha. At yaong pumuputol sa sarili niyang katawan at inihahandog ito sa mga ibon—sa mga buwitre at iba pa—…

Verse 18

विहंगैरुपभुक्तस्य शृणु तस्यापि यत्फलम् । शतं वर्षसहस्राणां सोमलोके महीयते

Pakinggan mo rin ang bunga ng yaong inubos ng mga ibon: sa sandaang libong taon, siya’y pinararangalan sa daigdig ni Soma.

Verse 19

ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टो राजा भवति धार्मिकः । गुणवान्रूपसंपन्नो विद्वान्सुप्रियदेहवान्

Pagkaraan, pagkahulog mula sa langit, siya’y nagiging isang matuwid na hari—may kabutihang-asal, kagandahan, ganap ang anyo, marunong, at may kaaya-ayang katawan.

Verse 20

भुक्त्वा तु विपुलान्भोगांस्तत्तीर्थं भजते पुनः । यामुने चोत्तरे कूले प्रयागस्य तु दक्षिणे

Matapos tamasahin ang saganang kaluguran, muli siyang dumudulog sa yaong banal na tīrtha—sa hilagang pampang ng Yamunā, at sa timog ng Prayāga.

Verse 21

ऋणप्रमोचनं नाम तीर्थं तत्परमं स्मृतम् । एकरात्रोषितो भूत्वा ऋणैः सर्वैः प्रमुच्यते

May isang banal na tawiran na tinatawag na Ṛṇapramocana, na inaalala bilang pinakadakila. Ang sinumang manatili roon kahit isang gabi lamang ay napapalaya sa lahat ng pagkakautang at pananagutan.

Verse 22

सूर्यलोकमवाप्नोति अनृणी च सदा भवेत्

Nakakamtan niya ang daigdig ng Araw, ang Sūryaloka, at lagi siyang nananatiling walang utang—malaya sa pasaning pananagutan.

Verse 44

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे प्रयागमाहात्म्ये चतुश्चत्वारिंशोऽध्यायः

Sa gayon nagwawakas ang ika-apatnapu’t apat na kabanata, ang “Kadakilaan ng Prayāga,” sa Svarga-khaṇḍa ng Śrī Padma Mahāpurāṇa.