Adhyaya 38

Verse 1

नारद उवाच । वाराणस्याश्च माहात्म्यं तस्यां तीर्थानि च प्रभो । कथितानि समासेन तीर्थान्यन्यानि संशृणु

Sinabi ni Nārada: “O Panginoon, naisalaysay nang maikli ang kadakilaan ng Vārāṇasī at ang mga banal na tīrtha sa loob nito. Ngayon, dinggin mo pa ang iba pang mga sagradong tīrtha.”

Verse 2

ततो गयां समासाद्य ब्रह्मचारी समाहितः । अश्वमेधमवाप्नोति गमनादेव भारत

Pagkaraan, pagdating sa Gayā, ang disiplinadong brahmacārin na may natipong isip ay nakakamit ang gantimpala ng Aśvamedha na yajña sa pagpunta pa lamang doon, O Bhārata.

Verse 3

यत्राक्षय्यवटो नाम त्रिषु लोकेषु विश्रुतः । पितॄणां तत्र वै दत्तमक्षयं भवति प्रभो

Kung saan ang banal na punong banyan na tinatawag na Akṣayya-vaṭa ay bantog sa tatlong daigdig—O Panginoon—anumang handog doon para sa mga ninuno ay tunay na nagiging di-mauubos.

Verse 4

महानद्यामुपस्पृश्य तर्पयेत्पितृदेवताः । अक्षयान्प्राप्नुयाल्लोकान्कुलं चैव समुद्धरेत्

Pagkaligo sa isang dakilang banal na ilog, dapat mag-alay ng tarpaṇa sa mga pitṛ-deva; sa gayon nakakamit ang mga mundong di-nasisira at naiaangat din ang sariling angkan.

Verse 5

ततो ब्रह्मसरो गच्छेद्ब्रह्मारण्योपसेवितम् । पुंडरीकमवाप्नोति प्रभातमिव शर्वरी

Pagkatapos ay dapat magtungo sa Brahma-sarovara, na iginagalang at pinaglilingkuran ng Brahma-araṇya; doon nakakamit ang Puṇḍarīka na gantimpala, gaya ng paglitaw ng bukang-liwayway matapos ang gabi.

Verse 6

सरसि ब्रह्मणा तत्र यूपश्रेष्ठः समुच्छ्रितः । यूपं प्रदक्षिणं कृत्वा वाजपेयफलं लभेत्

Doon, sa lawaing yaon, itinindig ni Brahmā ang pinakadakilang haliging panghandog (yūpa), na itinayong mataas. Sa pag-ikot nang pakanan sa yūpa na may paggalang, matatamo ang bunga ng Vājapeya na yajña.

Verse 7

ततो गच्छेत राजेंद्र धेनुकं लोकविश्रुतम् । एकारात्रोषितो राजन्प्रयच्छेत्तिलधेनुकाम्

Pagkaraan, O pinakadakila sa mga hari, magtungo siya sa tanyag sa daigdig na banal na pook na tinatawag na Dhenuka. Pagkaraang manatili roon nang isang gabi, O hari, maghandog siya ng ‘tiladhenu’—ang ritwal na “baka” na yari sa linga.

Verse 8

सर्वपापविशुद्धात्मा सोमलोकं व्रजेद्ध्रुवम् । तत्र चिह्नं महाराज अद्यापि हि न संशयः

Ang sinumang ang loob ay nalinis mula sa lahat ng kasalanan ay tiyak na tutungo sa daigdig ni Soma. At doon, O dakilang hari, nananatili pa hanggang ngayon ang tanda—walang alinlangan dito.

Verse 9

कपिला सहवत्सा वै पर्वते विचरत्युतः । सवत्सायाः पदान्यस्या दृश्यंतेऽद्यापि भारत

O Bhārata, ang mapulang-dilaw na baka na si Kapilā, kasama ang kaniyang guya, ay tunay na gumagala sa bundok; at hanggang ngayon ay nakikita roon ang mga bakas ng paa ng bakang iyon na may guya.

Verse 10

तेषूपस्पृश्य राजेंद्र पदेषु नृपसत्तम । यत्किंचिदशुभं पापं तत्प्रणश्यति भारत

O hari ng mga hari, O pinakamainam na pinuno—sa paghipo sa mga bakas na yaon, anumang masamang kasalanan at di-mapalad na dungis ay napapawi, O Bhārata.

Verse 11

ततो गृध्रवटं गच्छेत्स्थानं देवस्य शूलिनः । स्नायात्तु भस्मना तत्र संगम्य वृषभध्वजम्

Pagkaraan, magtungo sa Gṛdhravaṭa, ang banal na pook ng Panginoong may trident (Śiva). Doon, matapos makatagpo ang Panginoong may watawat na toro, maligo at magpahid ng banal na abo.

Verse 12

ब्राह्मणेन भवेच्चीर्णं व्रतं द्वादशवार्षिकम् । इतरेषां तु वर्णानां सर्वपापं प्रणश्यति

Para sa isang Brāhmaṇa, ang panatang ito ay dapat isagawa sa loob ng labindalawang taon; ngunit para sa iba pang mga varṇa, napapawi nito ang lahat ng kasalanan.

Verse 13

गच्छेत तत उद्यंतं पर्वतं गीतनादितम् । सावित्रं तु पदं तत्र दृश्यते भरतर्षभ

Pagkatapos, magtungo sa silangang bundok na umaalingawngaw sa mga awit; doon, O pinakamainam sa mga Bharata, makikita ang banal na pook ni Sāvitrī.

Verse 14

तत्र संध्यामुपासीत ब्राह्मणः संशितव्रतः । उपास्ताहि भवेत्संध्या तेन द्वादशवार्षिकी

Doon, ang Brāhmaṇa na matatag sa panata ay dapat magsagawa ng pagsamba sa Sandhyā; sapagkat kapag wasto ang Sandhyā, nagdudulot ito ng gantimpalang katumbas ng labindalawang taong pagtalima.

Verse 15

योनिद्वारं च तत्रैव विश्रुतं भरतर्षभ । तत्राभिगम्य मुच्येत पुरुषो योनिसंकटात्

At doon din, O pinakamainam sa mga Bharata, naroon ang tanyag na pook na tinatawag na “Yonidvāra,” ang Pintuan ng Sinapupunan. Sa pagparoon doon, ang tao’y napapalaya sa pighati at panganib na kaugnay ng kapanganakan.

Verse 16

शुक्लकृष्णावुभौ पक्षौ गयायां यो वसेन्नरः । पुनात्यासप्तमं राजन्कुलं नास्त्यत्र संशयः

O Hari, ang taong nananahan sa Gayā sa dalawang pakṣa—maliwanag at madilim—ay nagpapadalisay sa angkan hanggang ikapitong salin; walang alinlangan dito.

Verse 17

एष्टव्या बहवः पुत्रा यद्यप्येको गयां व्रजेत् । यजेत वाश्वमेधेन नीलं वा वृषमुत्सृजेत्

Marapat na hangarin ang maraming anak, kahit isa lamang ang makarating sa Gayā; o magsagawa ng sakripisyong Aśvamedha, o palayain ang bughaw na toro.

Verse 18

ततः फल्गुं व्रजेद्राजंस्तीर्थसेवी नराधिप । अश्वमेधमवाप्नोति सिद्धिं च परमां व्रजेत्

Pagkatapos, O hari—O panginoon ng mga tao—ang debotong naglilingkod sa mga banal na tīrtha ay marapat tumungo sa Phalgu; nakakamit niya ang gantimpala ng Aśvamedha at umaabot sa pinakamataas na kaganapan.

Verse 19

ततो गच्छेत राजेंद्र धर्मपृष्ठं समाहितः । यत्र धर्मो महाराज नित्यमास्ते युधिष्ठिर

Pagkatapos, O hari ng mga hari, magpatuloy siya nang may natipong isip patungo sa Dharmapṛṣṭha—kung saan si Dharma, O dakilang haring Yudhiṣṭhira, ay laging nananahan.

Verse 20

धर्म्मं तत्राभिसंगम्य वाजिमेधफलं लभेत् । ततो गच्छेत राजेंद्र ब्रह्मणस्तीर्थमुत्तमम्

Sa paglapit kay Dharma roon, matatamo ang bunga ng Aśvamedha. Pagkatapos, O pinakamainam sa mga hari, magtungo sa kataas-taasang banal na tīrtha ni Brahmā.

Verse 21

तत्राभिगम्य ब्रह्माणमर्चयेन्नियतव्रतः । राजसूयाश्वमेधाभ्यां फलं प्राप्नोति भारत

Pagdating doon, ang taong may mahigpit na panata ay sumamba kay Brahmā; O Bhārata, matatamo niya ang bungang katulad ng mga yajñang Rājasūya at Aśvamedha.

Verse 22

ततो राजगृहं गच्छेत्तीर्थसेवी नराधिप । उपस्पृश्य ततस्तत्र कक्षीवानिव मोदते

Pagkaraan, O hari, ang debotong manlalakbay sa mga tīrtha ay dapat magtungo sa Rājagṛha. Pagkatapos magpakadalisay sa paghipo sa banal na tubig, nagagalak siya roon na gaya ni Kakṣīvān.

Verse 23

यक्षिण्या नैत्यकं तत्र प्रागग्निपुरुषः शुचिः । यक्षिण्यास्तु प्रसादेन मुच्यते ब्रह्महत्यया

Doon, sa piling ng yakṣiṇī, isinagawa ang naityaka (ritong panglibing); at bago pa man, nagpakita ang nagniningning na Agni-puruṣa, dalisay. Sa biyaya ng yakṣiṇī, siya’y napapalaya sa kasalanang brahma-hatyā (pagpatay sa brāhmaṇa).

Verse 24

मणिनागं ततो गच्छेद्गोसहस्रफलं लभेत् । नैत्यकं भुंजते यस्तु मणिनागस्य मानवः

Pagkaraan ay dapat magtungo sa Maṇināga; matatamo ang gantimpalang kasinghalaga ng pag-aalay ng sanlibong baka. Ngunit ang taong kumakain ng naityaka na ukol kay Maṇināga ay hindi nagkakamit ng gayong bunga.

Verse 25

दष्टस्याशीविषेणास्य न विषं क्रमते नृप । तत्रोष्य रजनीमेकां सर्वपापैः प्रमुच्यते

O hari, sa nakagat ng makamandag na ahas, hindi kumakalat ang lason. Sa pananatili roon nang isang gabi, napapalaya siya sa lahat ng kasalanan.

Verse 26

ततो गच्छेत ब्रह्मर्षेर्गौतमस्य वनं नृप । अहल्याया ह्रदे स्नात्वा व्रजेत परमां गतिम्

Pagkatapos, O Hari, magtungo sa gubat ng Brahmarṣi Gautama; maligo sa lawa ni Ahalyā at mararating ang sukdulang kalagayan.

Verse 27

अभिगम्य श्रियं राजन्विंदते श्रियमुत्तमाम् । तत्रोदपानो धर्म्मज्ञ त्रिषु लोकेषु विश्रुतः

O Hari, sa paglapit sa banal na kasaganaan, nakakamit ang pinakadakilang kapalaran. Doon, O nakaaalam ng dharma, may balong bantog sa tatlong daigdig.

Verse 28

तत्राभिषेकं कुर्वीत वाजिमेधमवाप्नुयात् । जनकस्य तु राजर्षेः कूपस्त्रिदशपूजितः

Doon ay magsagawa ng abhiṣeka, at matatamo ang bisa ng Aśvamedha. Tunay, ang balon ni Haring Janaka, ang rājārṣi, ay sinasamba maging ng mga deva.

Verse 29

तत्राभिषेकं कृत्वा च विष्णुलोकमवाप्नुयात् । ततोऽविनाशनं गच्छेत्सर्वपापप्रमोचनम्

Pagkatapos magsagawa ng abhiṣeka roon, mararating ang mundo ni Viṣṇu. Pagkaraan, makakamtan ang Di-Nasisira, ang tagapag-alis ng lahat ng kasalanan.

Verse 30

वाजिमेधमवाप्नोति सोमलोकं च गच्छति । गंडकीं च समासाद्य सर्वतीर्थजलोद्भवाम्

Nakakamit niya ang bunga ng Aśvamedha at nakararating din sa mundo ni Soma; at pagdating sa Gaṇḍakī, na ang tubig ay sinasabing bukal ng lahat ng banal na tīrtha, (nagkakamit siya ng dakilang bisa).

Verse 31

वाजपेयमवाप्नोति सूर्यलोकं च गच्छति । ततो ध्रुवस्य धर्मज्ञ समाविश्य तपोवनम्

Nakakamit niya ang gantimpala ng handog na Vājapeya at napaparoon din sa daigdig ni Sūrya. Pagkaraan, O nakaaalam ng dharma, pagpasok sa banal na Tapovana ni Dhruva, siya’y nananahan doon.

Verse 32

गुह्यकेषु महाभाग मोदते नात्र संशयः । कर्मदां तु समासाद्य नदीं सिद्धनिषेविताम्

O lubhang mapalad, nagagalak siya sa piling ng mga Guhyaka—walang alinlangan dito—pagdating sa ilog na Karmadā, na dinadalaw ng mga Siddha.

Verse 33

पुंडरीकमवाप्नोति सोमलोकं च गच्छति । ततो विशालामासाद्य नदीं त्रैलोक्यविश्रुताम्

Nakakamit niya ang Puṇḍarīka at napaparoon din sa daigdig ni Soma; saka, pagdating sa ilog na Viśālā, na bantog sa tatlong daigdig, siya’y nagpapatuloy.

Verse 34

अग्निष्टोममवाप्नोति स्वर्गलोकं च गच्छति । अथ माहेश्वरीं धारां समासाद्य नराधिप

Nakakamit niya ang gantimpala ng handog na Agniṣṭoma at napaparoon sa makalangit na daigdig. Pagkaraan, O hari, pagdating sa batis na Maheśvarī,

Verse 35

अश्वमेधमवाप्नोति कुलं चैव समुद्धरेत् । दिवौकसां पुष्करिणीं समासाद्य नरः शुचिः

Ang taong dalisay, pagdating sa banal na lawa ng mga diyos, nakakamit ang gantimpala ng handog na Aśvamedha at tunay na itinataas ang kanyang angkan.

Verse 36

न दुर्गतिमवाप्नोति वाजपेयं च विंदति । अथ माहेशपदं गच्छेद्ब्रह्मचारी समाहितः

Hindi siya mahuhulog sa masamang kapalaran; matatamo niya ang gantimpala ng handog na Vājapeya. Pagkaraan, ang disiplinado at payapang brahmacārin ay makararating sa pinakamataas na tahanan ni Maheśa (Śiva).

Verse 37

माहेश्वरपदे स्नात्वा वाजिमेधफलं लभेत् । तत्र कोटिस्तु तीर्थानां विश्रुता भरतर्षभ

O pinakamainam sa mga Bharata, sa pagligo sa Māheśvara-pada ay matatamo ang bunga ng handog na Aśvamedha; sapagkat doon ay tanyag na naroroon ang isang ‘koti’—sampung-milyong—banal na tīrtha.

Verse 38

कूर्मरूपेण राजेंद्र असुरेण दुरात्मना । ह्रियमाणा हृता राजन्विष्णुना प्रभविष्णुना

O pinakamainam sa mga hari, siya’y dinadala ng isang masamang Asura na nasa anyong pagong; ngunit, O hari, siya’y iniligtas ni Viṣṇu, ang Panginoong makapangyarihan sa lahat.

Verse 39

तत्राभिषेकं कुर्वीत तीर्थकोट्यां नराधिप । पुंडरीकमवाप्नोति विष्णुलोकं च गच्छति

O hari, doon sa Tīrthakoṭi ay dapat isagawa ang ritwal na paliligo (abhiṣeka); sa paggawa nito’y matatamo ang meritong tinatawag na Puṇḍarīka at makararating din sa daigdig ni Viṣṇu.

Verse 40

ततो गच्छेन्नरश्रेष्ठ स्थानं नारायणस्य च । सदा सन्निहितो यत्र हरिर्वसति भारत

Pagkatapos, O pinakamainam sa mga tao, dapat kang magtungo sa tahanan ni Nārāyaṇa—doon kung saan si Hari ay laging naroroon at nananahan, O Bhārata.

Verse 41

यत्र ब्रह्मादयो देवा ऋषयश्च तपोधनाः । आदित्यावसवोरुद्रा जनार्दनमुपासते

Doong si Brahmā at iba pang mga diyos, at ang mga ṛṣi na may yaman ng tapas, at ang mga Āditya, Vasu, at Rudra ay sumasamba kay Janārdana (Viṣṇu).

Verse 42

शालग्राम इति ख्यातो विष्णोरद्भुतकर्मणः । अभिगम्य त्रिलोकेशं वरदं विष्णुमच्युतम्

Siya’y nakilala sa pangalang “Śālagrāma,” isang pagpapakita ni Viṣṇu na may kamangha-manghang mga gawa; at lumapit kay Viṣṇu—Panginoon ng tatlong daigdig, tagapagkaloob ng biyaya, ang di-nagkakamali—

Verse 43

अश्वमेधमवाप्नोति विष्णुलोकं च गच्छति । तत्रोदपानो धर्मज्ञ सर्वपापप्रमोचनः

Nakakamit niya ang gantimpala ng sakripisyong Aśvamedha at nakararating din sa daigdig ni Viṣṇu. Doon, ang balon (udapāna) ay kilala ng mga matuwid at tagapag-alis ng lahat ng kasalanan.

Verse 44

समुद्रास्तत्रचत्वारः कूपे सन्निहिताः सदा । तत्रोपस्पृश्य राजेंद्र न दुर्गतिमवाप्नुयात्

Doon, ang apat na karagatan ay laging naroroon sa loob ng isang balon. O pinakamainam sa mga hari, sa pagsasagawa ng ritwal na pagligo roon, hindi makakamtan ang masamang hantungan.

Verse 45

अभिगम्य महादेवं वरदं विष्णुमव्ययम् । विराजते यथा सोम ऋणैर्मुक्तो युधिष्ठिर

Lumapit sa Mahādeva—kay Viṣṇu, ang di-nagmamaliw na tagapagkaloob ng biyaya—siya’y nagliliwanag na parang buwan, O Yudhiṣṭhira, na napalaya sa mga pagkakautang.

Verse 46

जातिस्मरं उपस्पृश्य शुचिः प्रयतमानसः । जातिस्मरत्वं प्राप्नोति स्नात्वा तत्र न संशयः

Pagkahipo sa banal na Jātismara at, sa kalinisan at disiplinadong isipan, ang sinumang maligo roon ay nagkakamit ng alaala ng mga nagdaang kapanganakan—walang pag-aalinlangan.

Verse 47

वटेश्वरपुरं गत्वा अर्चयित्वा च केशवम् । ईप्सितांल्लभते लोकानुपवासान्न संशयः

Pagdating sa Vaṭeśvarapura at pagsamba kay Keśava, ang tao ay tiyak na nagkakamit ng ninanasang mga daigdig sa pamamagitan ng pag-aayuno—walang pag-aalinlangan.

Verse 48

ततस्तु वामनं गत्वा सर्वपापप्रणाशनम् । अभिवाद्य हरिं देवं न दुर्गतिमवाप्नुयात्

Pagkaraan, pumunta sa Vāmana—tagapuksa ng lahat ng kasalanan—at magbigay-galang na pagpapatirapa kay Hari, ang Diyos na Panginoon; sa gayon, hindi mahuhulog sa masamang kapalaran.

Verse 49

भरतस्याश्रमं गत्वा सर्वपापप्रमोचनम् । कौशिकीं तत्र सेवेत महापातकनाशिनीम्

Pagpunta sa ashram ni Bharata—na nagpapalaya sa lahat ng kasalanan—dapat sambahin doon ang ilog na Kauśikī, tagawasak maging ng pinakamabibigat na kasalanan.

Verse 50

राजसूयस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोतिमानवः । ततो गच्छेत धर्मज्ञ चंपकारण्यमुत्तमम्

Ang tao ay nagkakamit ng bunga ng Rajasuya na yajña. Pagkaraan nito, O nakaaalam ng dharma, marapat na magtungo sa dakilang gubat ng Campaka, ang Caṃpakāraṇya na napakahusay.

Verse 51

तत्रोष्य रजनीमेकां गोसहस्रफलं लभेत् । अथ गोविंदमासाद्य तीर्थं परमसम्मतम्

Sa pananatili roon nang isang gabi, matatamo ang kabanalang kasinghalaga ng pag-aalay ng sanlibong baka. Pagkaraan, mararating si Govinda—ang Govinda-tīrtha—isang pook-paglalakbay na lubhang iginagalang.

Verse 52

उपोष्य रजनीमेकामग्निष्टोमफलं लभेत् । तत्र विश्वेश्वरं दृष्ट्वा देव्या सह महाद्युतिम्

Sa pag-aayuno nang isang gabi, matatamo ang bunga ng handog na Agniṣṭoma. Doon, sa pagtanaw kay Viśveśvara na may dakilang liwanag, kasama ang Diyosa, pinagpapala ang deboto.

Verse 53

मित्रावरुणयोर्लोकान्प्राप्नुयाद्भरतर्षभ । त्रिरात्रोपोषितस्तत्र अग्निष्टोमफलं लभेत्

O pinakamainam sa mga Bharata, matatamo ng tao ang mga daigdig nina Mitra at Varuṇa. At kung mag-ayuno roon nang tatlong gabi, makakamit niya ang bunga ng handog na Agniṣṭoma.

Verse 54

कन्यावसथमासाद्य नियतो नियताशनः । मनोः प्रजापतेर्लोकानाप्नोति भरतर्षभ

Pagdating sa tahanan ng mga dalaga, at namumuhay na may disiplina at pagpipigil sa pagkain, matatamo niya ang mga daigdig ni Manu na Prajāpati, O pinakamainam sa mga Bharata.

Verse 55

कन्यायां ये प्रयच्छंति दानमण्वपि भारत । तदक्षयमिति प्राहुरृषयः संशितव्रताः

O Bhārata, kahit ang munting handog na iniaalay kaugnay ng isang dalaga ay sinasabi ng mga pantas na may mahigpit na panata na ito’y di-nauubos at walang pagkaparam na bunga.

Verse 56

निष्ठावासं समासाद्य त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् । अश्वमेधमवाप्नोति विष्णुलोकं च गच्छति

Pagdating sa Niṣṭhāvāsa—na bantog sa tatlong daigdig—natatamo ang gantimpala ng handog na Aśvamedha at nakararating din sa kaharian ni Viṣṇu.

Verse 57

ये तु दानं प्रयच्छंति निष्ठायाः संगमे नराः । ते यांति नरशार्दूल ब्रह्मलोकमनामयम्

Ngunit yaong mga taong nagkakaloob ng kawanggawa sa tagpuan ng Niṣṭhā—O tigre sa mga tao—sila’y napaparoon sa walang kapintasan, walang-sakit na daigdig ni Brahmā (Brahmaloka).

Verse 58

तत्राश्रमो वसिष्ठस्य त्रिषु लोकेषु विश्रुतः । तत्राभिषेकं कुर्वाणो वाजपेयमवाप्नुयात्

Doon naroon ang āśrama ni Vasiṣṭha, na bantog sa tatlong daigdig. Ang nagsasagawa roon ng banal na abhiṣeka ay nagkakamit ng gantimpala ng handog na Vājapeya.

Verse 59

देवकूटं समासाद्य देवर्षिगणसेवितम् । अश्वमेधमवाप्नोति कुलं चैव समुद्धरेत्

Pagdating sa Devakūṭa—na pinaglilingkuran ng mga pangkat ng mga devarṣi—natatamo ang gantimpala ng handog na Aśvamedha at naiaangat din ang buong angkan.

Verse 60

ततो गच्छेत राजेंद्र कौशिकस्य मुनेर्ह्रदम् । तत्र सिद्धिं परां प्राप विश्वामित्रोऽथ कौशिकः

Pagkaraan, O hari ng mga hari, dapat magtungo sa lawa ng pantas na Kauśika. Doon nakamit ni Kauśika—si Viśvāmitra—ang pinakamataas na siddhi.

Verse 61

यत्र मासं वसेद्धीरः कौशिक्यां भरतर्षभ । अश्वमेधस्य यत्पुण्यं तन्मासेनाधिगच्छति

O pinakamainam sa mga Bharata, ang matatag na nananahan nang isang buwan sa ilog Kauśikī ay nakakamit sa buwang iyon ang kapunyagiang katumbas ng handog na Aśvamedha.

Verse 62

सर्वतीर्थवरं चैव यो वसेत महाह्रदम् । न दुर्गतिमवाप्नोति विंद्याद्बहुसुवर्णकम्

Sinumang manahan sa dakilang banal na lawa—na kinikilalang pinakamainam sa lahat ng tīrtha—ay hindi mapapahamak sa masamang kalagayan, at magkakamit ng saganang ginto at kasaganaan.

Verse 63

कुमारमभिगम्याथ वीराश्रमनिवासिनम् । अश्वमेधमवाप्नोति शक्रलोकं स गच्छति

Pagkaraan, sa paglapit kay Kumāra na naninirahan sa Vīrāśrama, nakakamit ng isa ang kapunyagiang tulad ng Aśvamedha at nakararating sa daigdig ni Śakra (Indra).

Verse 64

नंदिन्यां च समासाद्य कूपं त्रिदशसेवितम् । नरमेधस्य यत्पुण्यं तत्प्राप्नोति कुरूद्वह

O pinakamainam sa mga Kuru, sa pagdating sa balon sa ilog Nandinī na dinadalaw ng mga diyos, nakakamit ng tao ang kapunyagiang katulad ng nara-medha na handog.

Verse 65

कालिकासंगमे स्नात्वा कौशिक्यारुणयोर्यतः । त्रिरात्रोपोषितो विद्वान्सर्वपापैः प्रमुच्यते

Ang marunong na naliligo sa sangandaan ng ilog Kālikā at, may pagpipigil-sa-sarili, nag-aayuno nang tatlong gabi sa tagpuan ng Kauśikī at Aruṇā, ay napapalaya sa lahat ng kasalanan.

Verse 66

उर्वशीतीर्थमासाद्य तथा सोमाश्रमं बुधः । कुंभकर्णाश्रमे स्नात्वा पूज्यते भुवि मानवः

Ang pantas, pagdating sa Urvaśī Tīrtha at gayundin sa Soma Āśrama, at matapos maligo sa āśrama ni Kumbhakarṇa, ay pinararangalan ng mga tao sa lupa.

Verse 67

तथा कोकामुखे स्नात्वा ब्रह्मचारी समाहितः । जातिस्मरत्वं प्राप्नोति दृष्टमेतत्पुरातनैः

Gayundin, ang disiplinadong brahmacārī, na may natipong isip, kapag naligo sa Kokāmukha ay nakakamit ang alaala ng mga nakaraang kapanganakan—gaya ng nakita ng mga sinauna.

Verse 68

सकृन्नदीं समासाद्य कृतार्थो भवति द्विजः । सर्वपापविशुद्धात्मा स्वर्गलोकं च गच्छति

Kahit minsan lamang lumapit sa ilog, ang dvija ay nagiging ganap ang layon; nalinis sa lahat ng kasalanan, siya’y napaparoon din sa daigdig ng langit.

Verse 69

ऋषभद्वीपमासाद्य सेव्य क्रौंचनिषूदनम् । सरस्वत्यामुपस्पृश्य विमानस्थो विराजते

Pagdating sa Ṛṣabha-dvīpa at pagsamba kay Krauñca-niṣūdana, at matapos magsagawa ng ritwal na pagdampi ng tubig sa Sarasvatī, siya’y nagniningning, nakaluklok sa makalangit na vimāna.

Verse 70

औद्यानकं महाराज तीर्थं मुनिनिषेवितम् । तत्राभिषेकं कुर्वीत सर्वपापैः प्रमुच्यते

O dakilang hari, ang Audyānaka ay isang banal na tīrtha na dinadalaw ng mga muni. Ang sinumang magsagawa roon ng abhiṣeka ay napapalaya sa lahat ng kasalanan.

Verse 71

ब्रह्मतीर्थं समासाद्य पुण्यं ब्रह्मर्षिसेवितम् । वाजपेयमवाप्नोति नरो नास्त्यत्र संशयः

Pagdating sa Brahma-tīrtha—banal at dinadalaw ng mga Brahmarṣi—ang tao’y nagkakamit ng bunga ng handog na Vājapeya; dito’y walang alinlangan.

Verse 72

ततश्चंपां समासाद्य भागीरथ्यां कृतोदकः । दंडार्पणं समासाद्य गोसहस्रफलं लभेत्

Pagkaraan, pagdating sa Campā at nagsagawa ng banal na pagligo sa Bhāgīrathī (Gaṅgā), ang dumating sa Daṇḍārpaṇa ay tatanggap ng gantimpalang kasinghalaga ng pag-aalay ng sanlibong baka.

Verse 73

लाविढिकां ततो गच्छेत्पुण्यां पुण्यनिषेविताम् । वाजपेयमवाप्नोति विमानस्थश्च पूज्यते

Pagkaraan ay magtungo sa Lāviḍhikā, banal na pook na dinadalaw ng mga matuwid. Makakamit ang bunga ng Vājapeya, at sa luklukan ng makalangit na sasakyang-lipad ay pararangalan sa langit.