Adhyaya 23

Verse 1

नारद उवाच । एवं बहुतिथे काले लोमशो मुनिसत्तमः । आगतश्च महाभागस्तत्र यादृच्छिको मुनि

Sinabi ni Nārada: Sa gayon, pagkalipas ng mahabang panahon, dumating doon ang pinakadakilang pantas na si Lomaśa—mapalad at marangal—na napadako roon na tila ayon sa pagkakataon.

Verse 2

तं दृष्ट्वा ब्राह्मणं सर्वे पिशाचाः क्षुत्समाकुलाः । धावंतो ह्यत्तुकामास्ते मिलित्वा यूथवर्तिनः

Nang makita nila ang brāhmaṇa, ang lahat ng piśāca—pinahihirapan ng matinding gutom—ay nagsitakbo, sabik siyang lamunin, nagtipon at kumilos na parang isang pangkat.

Verse 3

दह्यमानास्तु तीव्रेण तेजसा लोमशस्य तु । असमर्थाः पुरः स्थातुं ते सर्वे दूरतः स्थिताः

Ngunit, dahil sa naglalagablab na matinding liwanag ni Lomaśa, hindi nila nakayang tumindig sa harap niya; kaya silang lahat ay nanatili sa malayo.

Verse 4

तत्र पूर्वकर्मबलात्पिशाचः सह वै द्विजः । समीक्ष्य लोमशं राजन्साष्टांगं प्रणिपत्य च

Doon, sa bisa ng dating mga gawa, ang piśāca kasama ang dvija; nang makita si Lomaśa, O Hari, ay nagpatirapa, sumamba nang buong walong bahagi ng katawan.

Verse 5

उवाच सूनृतां वाचं बद्ध्वा शिरसि चांजलिम् । महाभाग्योदये विप्र साधूनां संगतिर्भवेत्

At nagsalita siya ng banayad at tapat na pananalita, habang ang mga palad ay magkasalikop sa ibabaw ng ulo: “O brāhmaṇa, kapag sumisikat ang dakilang kapalaran, nakakamit ang pakikisama sa mga banal.”

Verse 6

गंगादिपुण्यतीर्थेषु यो नरः स्नाति सर्वथा । यः करोति सतां संगं तयोः सत्संगमो वरः

Sa dalawa—ang taong lubos na naliligo sa mga banal na tīrtha gaya ng Gaṅgā, at ang taong nakikisama sa mga banal—ang pakikisama sa mga banal ang higit na dakila.

Verse 7

गुरूणां संगमो विप्र दृष्टादृष्टफलो भुवि । स्वर्गदो रोगहारी च किं तमोपहरो मतः

O brāhmaṇa, ang pakikisama sa mga guru sa mundong ito’y nagbubunga ng nakikita at di-nakikita; nagbibigay ng langit at nag-aalis ng karamdaman—kaya paanong hindi ito ituturing na tagapag-alis ng dilim ng kamangmangan?

Verse 8

इत्युक्त्वा कथयामास पूर्ववृत्तांतमद्भुतम् । इमा गंधर्वकन्यास्ता मुने सोऽहं द्विजात्मजः

Pagkasabi nito, isinalaysay niya ang kamangha-manghang pangyayaring nagdaan: “O muni, ito ang mga dalagang Gandharva—at ako’y anak ng isang brāhmaṇa.”

Verse 9

सर्वे पिशाचरूपेण मिथः शापविमोहिताः । दीनाननास्सुतिष्ठामस्तवाग्रे मुनिसत्तम

Kaming lahat, sa anyong piśāca at nalinlang ng sumpa ng isa’t isa, ay nakatayo sa harap mo na nakayuko ang mukha, O pinakadakila sa mga muni.

Verse 10

त्वद्दर्शनेन बालानां निस्तारो नो भविष्यति । सूर्योदये तमस्तोमः किं नु लीयेत पुष्करे

Sa pagtanaw lamang sa iyo, hindi ba darating sa amin ang pagliligtas ng mga walang-malay? Sa pagsikat ng araw, hindi ba naglalaho ang nagkakapal na dilim sa Puṣkara?

Verse 11

श्रुत्वैतल्लोमशो वाक्यं कृपार्द्रीकृतमानसः । प्रत्युवाच महातेजा दुःखितं तं मुनेः सुतम्

Nang marinig niya ang mga salitang iyon ni Lomaśa, lumambot ang kanyang puso sa habag; ang maningning na dakila ay sumagot sa nagdadalamhating anak ng muni.

Verse 12

मत्प्रसादाच्च सर्वेषां स्मृतिः सपदि जायताम् । धर्मे च वर्ततां येन मिथः शापो लयं व्रजेत्

Sa pamamagitan ng aking biyaya, nawa’y sumilang agad sa lahat ang wastong pag-alaala; at nawa’y mamuhay sila sa dharma, upang maglaho ang sumpang binitiwan nila sa isa’t isa.

Verse 13

पिशाच उवाच । महर्षे कथ्यतां धर्मो मुच्येम येन किल्बिषात् । नायं कालो विलंबस्य शापाग्निर्दारुणो यतः

Ang Piśāca ay nagsabi: “O dakilang rishi, ipahayag mo ang dharma na sa pamamagitan nito’y mapapalaya kami sa kasalanan. Hindi ito panahon ng pag-aantala, sapagkat kakila-kilabot ang apoy ng sumpa.”

Verse 14

लोमश उवाच । मया सार्द्धं प्रकुर्वंतु रेवास्नानं विधानतः । शापान्मोक्ष्यति वो रेवा नान्यथा निष्कृतिर्भवेत्

Si Lomaśa ay nagsabi: “Gawin ninyo, kasama ko, ang ritwal na paliligo sa Revā ayon sa itinakdang tuntunin. Ililigtas kayo ng Revā mula sa sumpa; wala nang ibang pag-alis-sala.”

Verse 15

शृणुष्वावहितो विप्र पापनाशो ध्रुवं नृणाम् । रेवास्नानेन जायेत इति मे निश्चिता मतिः

Makinig kang mabuti, O brāhmaṇa: ang pagkapawi ng mga kasalanan ng tao ay tiyak na nagmumula sa pagligo sa Revā. Ito ang aking matibay na paniniwala.

Verse 16

सप्तजन्मकृतं पापं वर्तमानं च पातकम् । रेवास्नानं दहेत्सर्वं तूलराशिमिवानलः

Ang kasalanang nagawa sa pitong kapanganakan, at ang kasalukuyang paglabag—lahat ay sinusunog ng pagligo sa Revā, gaya ng apoy na tumutupok sa bunton ng bulak.

Verse 17

प्रायाश्चित्तं न पश्यंति यस्मिन्पापे पिशाचक । तत्सर्वं नर्मदातोये स्नानमात्रेण नश्यति

O Piśācaka, kahit yaong kasalanang walang nakikitang pag-aaton, lahat iyon ay napapawi sa pagligo lamang sa banal na tubig ng Narmadā.

Verse 18

ज्ञानकृन्नर्म्मदास्नानमतो मोक्षफला हि सा । हिमवत्पुण्यतीर्थानि सर्वपापहराणि वै

Kaya nga, ang pagligo sa Narmadā—na nagkakaloob ng espirituwal na kaalaman—tunay na may bungang mokṣa. At ang mga banal na tīrtha ng Himavat ay tunay na nag-aalis ng lahat ng kasalanan.

Verse 19

इंद्रलोकप्रदं हीदं निर्मितं ब्रह्मवादिभिः । सर्वकामफला रेवा मोक्षदा परिकीर्तिता

Ito’y nagkakaloob ng Indraloka; itinatag ito ng mga tagapagturo ng Brahman. Ang Revā ay ipinahahayag na nagbibigay ng bunga ng lahat ng hangarin at nagkakaloob ng mokṣa.

Verse 20

पापघ्नी पापहारिणी सर्वकामफलप्रदा । विष्णुलोकदआप्लावो नार्मदः पापनाशनः

Siya’y pumupuksa ng kasalanan, nag-aalis ng kasalanan, at nagbibigay ng bunga ng lahat ng hangarin. Ang Narmadā—na ang pag-apaw ay nagkakaloob ng Viṣṇuloka—ang tagapagwasak ng mga kasalanan.

Verse 21

यामुनः सूर्यलोकाय भवेदाप्लाव उत्तमः । सारस्वतोघविध्वंसी ब्रह्मलोकफलप्रदः

Ang dakilang pagligo sa Yamunā ay nagdadala sa daigdig ng Araw; ang (pagligo) sa Sarasvatī ay sumisira ng mga kasalanan at nagbibigay ng bungang pag-abot sa Brahmaloka.

Verse 22

विशालफलदा प्रोक्ता विशाला हि पिशाचक । पापेंधनदवाग्निस्तु गर्भहेतुक्रियापहः

O Piśācaka, siya’y tinatawag na tagapagkaloob ng saganang bunga; tunay ngang siya ang “Viśālā.” Siya’y gaya ng naglalagablab na sunog sa gubat na pinasisiklab ng panggatong ng kasalanan, at winawasak niya ang mga gawaing sanhi ng paglilihi.

Verse 23

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे त्रयोविंशोऽध्यायः

Sa gayon nagwawakas ang ikadalawampu’t ikatlong kabanata sa Svarga-khaṇḍa ng banal na Padma Mahāpurāṇa.

Verse 24

तापी गोदावरी भीमा पयोष्णी कृष्णवेणिका । कावेरी तुंगभद्रा च अन्याश्चापि समुद्रगाः

Ang Tāpī, Godāvarī, Bhīmā, Payoṣṇī, Kṛṣṇaveṇikā, Kāverī, at Tuṅgabhadrā—at iba pang mga ilog—ay patuloy na umaagos tungo sa karagatan.

Verse 25

तासु रेवा परा प्रोक्ता विष्णुलोकप्रदायिनी । रेवा तु प्राप्यते पुण्यैः पूर्वजन्मकृतैर्द्विज । अपुनर्भवदं तत्र मज्जनं मुनिपुत्रक

Sa kanila, ang Revā ang ipinahahayag na pinakadakila, sapagkat ipinagkakaloob niya ang pagpasok sa daigdig ni Viṣṇu. O dalawahang-ipinanganak, ang Revā ay natatamo sa pamamagitan ng mga kabutihang naipon sa naunang kapanganakan. Ang paglulubog sa banal na tubig doon ay nagkakaloob ng kalayaan sa muling pagsilang, O anak ng isang muni.

Verse 26

गायंति देवाः सततं दिविष्ठा रेवा कदा दृष्टिगता हि नो भवेत् । स्नाता नरा यत्र न गर्भवेदनां पश्यंति तिष्ठंति च विष्णुसन्निधौ

Ang mga diyos na nananahan sa langit ay walang humpay na umaawit: “Kailan kaya darating sa aming paningin ang Revā (Narmadā)?” Sapagkat ang mga taong naliligo roon ay hindi na nakakikita ng mga hapdi ng muling pagsilang; sila’y nananatili sa piling ni Viṣṇu.

Verse 27

मज्जंति ये प्रत्यहमत्र मानवा रेवासुतो ये बहुपापकंचुकाः । मज्जंति ते नो निरयेषु धर्म्मतः स्वर्गे तु ते चारुचरंति देववत्

Yaong mga tao na naliligo rito araw-araw—mga anak ng banal na Revā (Narmadā), kahit nababalutan ng maraming kasalanan—ayon sa batas ng dharma, hindi sila lulubog sa mga impiyerno. Sa halip, sa langit sila’y gumagalaw nang marikit, gaya ng mga deva.

Verse 28

तीव्रैर्व्रतैर्दानतपोभिरध्वरैः सार्धं विधात्रा तुलया धृता पुरा । रेवापिशाचाशु तयोर्द्वयोरभूद्रेवा वरा तत्र च मोक्षसाधिका

Noon, tinimbang ng Lumikha sa isang timbangan ang mga kabutihan—mahihigpit na panata, mga handog, pag-aayuno at pagtitika, at mga yajña. Sa pagitan ng dalawa, si Revā at si Piśāca, si Revā ang agad na nanaig; at doon siya’y naging pinakadakila, isang daan tungo sa mokṣa.

Verse 29

नारद उवाच । एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य लोमशस्य पिशाचकाः । तेन सार्द्धं ययुः शीघ्रं रेवामज्जनहेतवे

Sinabi ni Nārada: Nang marinig ng mga piśāca ang mga salitang iyon ni Lomaśa, sila’y sumama sa kanya nang mabilis, upang magtungo sa pagligo sa Revā (Narmadā).

Verse 30

ततो दैवात्समुत्पन्नो रेवारोधसि मारुतः । तेषां प्रवाहस्पृष्टानां गात्रे जलकणप्रदः

Pagkaraan, sa kalooban ng mga diyos, may hanging sumibol sa pampang ng Revā; at sa mga nahaplos ng agos, ipinagkaloob nito ang mga patak ng tubig sa kanilang mga katawan.

Verse 31

रेवाजलकणस्पर्शात्पैशाच्यात्ते विमोचिताः । तत्क्षणाद्दिव्यवपुषः प्रशशंसुश्च नर्मदाम्

Sa pagdampi ng isang patak ng tubig ng Revā, sila’y napalaya sa kalagayang piśāca. Sa mismong sandaling iyon, nagkaroon sila ng makalangit na anyo at pinuri nila ang Narmadā.

Verse 32

ततो लोमशवाक्येन ताश्च गंधर्वकन्यकाः । परिणीताः सुखं तेन विप्रेण नर्मदातटे

Pagkaraan, sa salita ni Lomasha, ang mga dalagang Gandharva ay masayang ipinakasal ng brahmana roon sa pampang ng banal na Narmadā.

Verse 33

उवास सुचिरं कालं स्नानपानावगाहनैः । अर्चित्वा नर्मदामत्र विष्णुलोकं गताश्च ते

Nanahan sila roon nang mahabang panahon, sa pagligo, pag-inom, at paglubog sa tubig. Matapos sambahin doon ang Narmadā, sila man ay nagtungo sa daigdig ni Viṣṇu.

Verse 34

एवं ते कथितो राजन्नर्मदागुणसंश्रयः । इतिहासो महापुण्यः श्रवणात्पापनाशनः

Ganito, O Hari, isinalaysay ko sa iyo ang kasaysayang lubhang mapagpala, na nakasalig sa mga kabutihan ng Narmadā; sa pakikinig pa lamang nito, napapawi ang mga kasalanan.