Adhyaya 18

Verse 51

स्कंदतीर्थं ततो गच्छेत्सर्वपापप्रणाशनम् । आजन्मनः कृतं पापं स्नानमात्राद्व्यपोहति

Pagkatapos ay dapat magtungo sa Skanda-tīrtha, ang tagapaglipol ng lahat ng kasalanan. Sa pagligo roon lamang, ang mga kasalanang nagawa mula pa sa kapanganakan ay nahuhugasan.

Verse 52

आंगिरसं ततो गच्छेत्स्नानं तत्र समाचरेत् । गोसहस्रफलं तस्य रुद्रलोके महीयते

Pagkaraan, magtungo sa Āṅgirasa at magsagawa roon ng banal na pagligo ayon sa tuntunin; ang kabutihang matatamo ay katumbas ng pag-aalay ng sanlibong baka, at lubhang pinararangalan sa daigdig ni Rudra.

Verse 53

लांगलतीर्थं ततो गच्छेत्सर्वपापप्रणाशनम् । तत्र गत्वा तु राजेंद्र स्नानं तत्र समाचरेत्

Pagkaraan, magtungo sa Lāṅgala-tīrtha, ang tagapaglipol ng lahat ng kasalanan. Pagdating doon, O pinakamainam sa mga hari, magsagawa roon ng pagligo ayon sa tuntunin.

Verse 54

सप्तजन्मकृतैः पापैर्मुच्यते नात्र संशयः । वटेश्वरं ततो गच्छेत्सर्वतीर्थमनुत्तमम्

Nalalaya ang tao sa mga kasalanang nagawa sa pitong kapanganakan—walang alinlangan dito. Pagkaraan, magtungo sa Vaṭeśvara, ang walang kapantay na banal na tawiran, ang diwa ng lahat ng tīrtha.

Verse 55

तत्र स्नात्वा नरो राजन्गोसहस्रफलं लभेत् । संगमेश्वरं ततो गच्छेत्सर्वपापहरं परम्

O Hari, sa pagligo roon ang tao’y nagkakamit ng kabutihang katumbas ng pag-aalay ng sanlibong baka. Pagkaraan, magtungo siya sa Saṅgameśvara, ang kataas-taasang tagapag-alis ng lahat ng kasalanan.

Verse 56

तत्र स्नात्वा नरो राज्यं लभते नात्र संशयः । भद्रतीर्थं समासाद्य दानं दद्यात्तु यो नरः

Sa pagligo roon, ang tao’y nakakamit ang paghahari—walang alinlangan dito. At ang taong, pagdating sa banal na tawirang tinatawag na Bhadratīrtha, ay nagbibigay ng kawanggawa roon…

Verse 57

तस्य तीर्थप्रभावेण सर्वं कोटिगुणं भवेत् । अथ नारी भवेत्कापि तत्र स्नानं समाचरेत्

Sa bisa ng banal na tawiran (tīrtha) na iyon, ang lahat ng bunga ng dharma ay nagiging sandaang-milyong ulit. At kung may sinumang babae roon, nararapat din siyang magsagawa ng banal na pagligo roon nang wasto.

Verse 58

गौरीतुल्या भवेत्सा तु इंद्रं याति न संशयः । अंगारेश्वरं ततो गच्छेत्स्नानं तत्र समाचरेत्

Siya’y nagiging tulad ni Gaurī, at walang pag-aalinlangan ay nakararating sa daigdig ni Indra. Pagkaraan, dapat magtungo sa Aṅgāreśvara at magsagawa roon ng banal na pagligo nang wasto.

Verse 59

स्नातमात्रो नरस्तत्र रुद्रलोके महीयते । अंगारक्यां चतुर्थ्यां तु स्नानं तत्र समाचरेत्

Ang lalaking minsan lamang maligo roon ay pinararangalan sa daigdig ni Rudra. Kaya sa Aṅgārakī na caturthī—ang ikaapat na araw ng buwan na tumatapat sa Martes—dapat magsagawa roon ng banal na pagligo nang wasto.

Verse 60

अक्षयं मोदते कालं मुरारिकृतशासनः । अयोनिसंगमे स्नात्वा न पश्येद्योनिमंदिरम्

Ang namumuhay sa kautusang itinakda ni Murāri (Viṣṇu) ay nagtatamasa ng di-nauubos na panahon ng ligaya. Pagkaligo sa Ayonisaṅgama, hindi dapat tumingin sa Yoni-templo (Yoni-maṇḍira).

Verse 61

पांडवेश्वरकं गत्वा स्नानं तत्र समाचरेत् । अक्षयं मोदते कालमवध्यस्तु सुरासुरैः

Pagdating sa Pāṇḍaveśvaraka, dapat magsagawa roon ng banal na pagligo nang wasto. Siya’y nagagalak sa di-nauubos na ligaya at nagiging di-masusugatan ng mga diyos at mga asura.

Verse 62

विष्णुलोकं ततो गत्वा क्रीडाभोगसमन्वितः । तत्र भुक्त्वा महाभोगान्मर्त्ये राजाभिजायते

Pagkaraan, pagdating sa kaharian ni Viṣṇu at pinagkalooban ng banal na paglalaro at ligaya, matapos malasap doon ang dakilang kaluguran, muling isisilang sa lupa bilang isang hari.

Verse 63

कंबोतिकेश्वरं गच्छेत्स्नानं तत्र समाचरेत् । उत्तरायणे तु संप्राप्ते यदिच्छेत्तस्य तद्भवेत्

Dapat magtungo sa Kambotikeśvara at magsagawa roon ng ritwal na paliligo. Pagdating ng Uttarāyaṇa, anumang naisin ng tao—nawa’y maganap para sa kanya.

Verse 64

चंद्रभागां ततो गच्छेत्स्नानं तत्र समाचरेत् । स्नातमात्रो नरस्तत्र सोमलोके महीयते

Pagkatapos ay magtungo sa Chandrabhāgā at magsagawa roon ng ritwal na paliligo. Ang tao, sa pagligo lamang doon, ay pinararangalan sa daigdig ni Soma, ang Buwan.

Verse 65

ततो गच्छेत राजेंद्र तीर्थं शक्रस्य विश्रुतम् । पूजितं देवराजेन देवैरपि नमस्कृतम्

Pagkatapos, O pinakamainam sa mga hari, magtungo sa bantog na tīrtha ni Śakra (Indra), ang banal na tawiran—sinamba ng hari ng mga deva at iginagalang maging ng ibang mga diyos.

Verse 66

तत्र स्नात्वा नरो राजन्दानं दत्वा च कांचनम् । अथवा नीलवर्णाभं वृषभं यः समुत्सृजेत्

O Hari, matapos maligo roon, ang tao’y dapat maghandog ng ginto; o kaya, ang sinumang magpalaya ng isang torong kulay bughaw-itim bilang banal na dāna ay nagkakamit ng itinakdang gantimpala.

Verse 67

वृषभस्य तु रोमाणि तत्प्रसूतिकुलेषु च । तावद्वर्षसहस्राणि नरो हरपुरे वसेत्

Gaya ng libu-libong taon na katumbas ng mga balahibo ng toro—at ng mga angkang isinilang mula roon—gayon din karaming libong taon mananahan ang tao sa Lungsod ni Hara, ang tahanan ni Śiva.

Verse 68

ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टो राजा भवति वीर्यवान् । अश्वानां श्वेतवर्णानां सहस्रेषु नराधिप

Pagkaraan, mula sa langit na nahulog, ang haring yaon ay nagiging makapangyarihang pinuno, O panginoon ng mga tao, sa gitna ng libu-libong kabayong mapuputi ang kulay.

Verse 69

स्वामी भवति मर्त्येषु तस्य तीर्थ प्रभावतः । ततो गच्छेत राजेंद्र ब्रह्मावर्त्तमनुत्तमम्

Sa bisa ng banal na tawiran (tīrtha) na iyon, siya’y nagiging panginoon sa mga mortal. Pagkaraan, O hari ng mga hari, magtungo siya sa walang kapantay na Brahmāvarta.

Verse 70

तत्र स्नात्वा नरो राजंस्तर्पयेत्पितृदेवताः । उपोष्य रजनीमेकां पिंडं दत्वा यथाविधि

Pagkaligo roon, O Hari, ang tao’y maghandog ng tarpaṇa, mga alay na tubig, sa mga diyos na ninuno. Pagkaraan, matapos mag-ayuno sa loob ng isang gabi, maghandog siya ng piṇḍa, ang bolang kanin para sa yumao, ayon sa itinakdang ritwal.

Verse 71

कन्यागते यथाऽदित्ये अक्षयं संचितं भवेत् । ततो गच्छेत राजेंद्र कपिलातीर्थमुत्तमम्

O hari ng mga hari, kapag pumasok ang Araw sa Kanyā (Virgo), ang anumang naipong kabutihang-gawa ay nagiging di-nasisira. Pagkaraan, magtungo siya sa dakilang banal na tawiran na tinatawag na Kapilā-tīrtha.

Verse 72

तत्र स्नात्वा नरो राजन्कपिलां यः प्रयच्छति । संपूर्णां पृथिवीं दत्वा यत्फलं तदवाप्नुयात्

O Hari, ang taong maliligo roon at mag-aalay ng kapilang baka ay magkakamit ng kapantay na punya na tila ipinagkaloob niya ang buong daigdig.

Verse 73

नर्मदेश्वरं परं तीर्थं न भूतं न भविष्यति । तत्र स्नात्वा नरो राजन्नश्वमेधफलं लभेत्

O Hari, walang naging—at wala ring magiging—tīrtha na hihigit sa Narmadeśvara; sa pagligo roon, nakakamit ang bunga ng Aśvamedha yajña.

Verse 74

तत्र सर्वगतो राजा पृथिव्यामभिजायते । सर्वलक्षणसंपूर्णः सर्वव्याधिविवर्जितः

Doon, sa lupa, isisilang ang isang haring kilala sa lahat ng dako—ganap sa mabubuting palatandaan at malaya sa lahat ng karamdaman.

Verse 75

नार्मदीयोत्तरेकूले तीर्थं परमशोभनम् । आदित्यायतनं रम्यमीश्वरेण तु भावितम्

Sa hilagang pampang ng Narmadā ay may isang lubhang maningning na tīrtha—isang kaaya-ayang dambana ni Āditya, na pinabanal ng Panginoon.

Verse 76

तत्र स्नात्वा तु राजेंद्र दानं दत्वा च शक्तितः । तस्य तीर्थप्रभावेण दत्तं भवति चाक्षयम्

O hari ng mga hari, pagkaligo roon at pagbigay ng kawanggawa ayon sa kaya, ang handog na iyon—sa bisa ng tīrtha—ay nagiging di-nauubos.

Verse 77

दरिद्रा व्याधिता ये तु ये च दुष्कृतकर्मणः । मुच्यंते सर्वपापेभ्यः सूर्यलोकं प्रयांति च

Kahit yaong dukha, pinahihirapan ng karamdaman, o nabibigatan ng masasamang gawa, ay napapalaya sa lahat ng kasalanan at nakararating sa daigdig ni Sūrya.

Verse 78

माघमासे तु संप्राप्ते शुक्लपक्षस्य सप्तमीम् । वसेदायतने यस्तु निरात्मा यो जितेंद्रियः

Pagdating ng buwan ng Māgha, sa ikapitong araw ng maliwanag na kalahati, ang taong walang pagkamakasarili at nagtagumpay sa mga pandama ay manahan sa banal na tahanan (templo o sagradong pook).

Verse 79

न जायते व्याधितश्च कालेंधो बधिरस्तथा । सुभगो रूपसंपन्नः स्त्रीणां भवति वल्लभः

Hindi siya isisilang na may sakit, ni magiging bulag sa katandaan o bingi; magiging mapalad, kagandahan ang taglay, at mamahalin ng mga babae.

Verse 80

इदं तीर्थं महापुण्यं मार्कंडेयेन भाषितम् । ये प्रयांति न राजेंद्र वंचितास्ते न संशयः

Ang banal na tīrtha na ito ay dakilang mapagpala, gaya ng ipinahayag ni Mārkaṇḍeya. O pinakamainam sa mga hari, ang mga pumaparoon ay hindi napagkakaitan ng bunga—walang alinlangan.

Verse 81

मासेश्वरं ततो गच्छेत्स्नानं तत्र समाचरेत् । स्नातमात्रो नरस्तत्र स्वर्गलोकमवाप्नुयात्

Pagkaraan, magtungo siya sa Māseśvara at isagawa roon ang banal na paliligo. Ang tao, sa pagligo lamang doon, ay nakakamit ang makalangit na daigdig.

Verse 82

मोदते सर्वलोकस्थो यावदिंद्राश्चतुर्दश । ततः समीपतः स्थित्वा नागेश्वरं तपोवनम्

Ang nananahan sa lahat ng mga daigdig ay nagagalak hangga’t naghahari ang labing-apat na Indra. Pagkaraan, lumalapit siya at dumarating sa Nāgeśvara, ang banal na gubat ng pag-aayuno at tapas.

Verse 83

तत्र स्नात्वा तु राजेंद्र शुचिर्भूत्वा समाहितः । बहुभिर्नागकन्याभिः क्रीडते कालमक्षयम्

Pagkaligo roon, O hari, siya’y nagiging dalisay at nakatuon ang diwa; at nakikipaglaro sa maraming dalagang nāga, ginugugol niya ang panahong di nauubos.

Verse 84

कुबेरभवनं गच्छेत्कुबेरो यत्र संस्थितः । कालेश्वरं परं तीर्थं कुबेरो यत्र तोषितः

Dapat siyang tumungo sa tahanan ni Kubera, kung saan nananahan si Kubera. Naroon ang Kāleśvara, ang kataas-taasang tīrtha, na doo’y nalugod si Kubera sa pagsamba.

Verse 85

यत्र स्नात्वा तु राजेंद्र सर्वसंपदमाप्नुयात् । ततः पश्चिमतो गच्छेन्मरुतालयमुत्तमम्

O hari, sa pagligo sa pook na iyon ay nakakamtan ang lahat ng kasaganaan. Pagkatapos, magtungo sa kanluran, sa napakahusay na tahanan ni Marut.

Verse 86

तत्र स्नात्वा तु राजेंद्र शुचिर्भूत्वा समाहितः । कांचनं तु ततो दद्यादन्नशक्त्या तु बुद्धिमान्

O hari, pagkaligo roon, nagiging dalisay at nakatuon ang diwa; at ang marunong ay maghandog noon ng ginto, ayon sa kanyang kakayahan at yaman.

Verse 87

पुष्पकेण विमानेन वायुलोकं स गच्छति । मम तीर्थं ततो गच्छेन्माघमासे युधिष्ठिर

Sakay ng panghimpapawid na karwaheng Puṣpaka, siya’y tutungo sa daigdig ni Vāyu. Pagkaraan, sa buwan ng Māgha, O Yudhiṣṭhira, magpatuloy siya sa aking banal na tawiran (tīrtha).

Verse 88

कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां स्नानं तत्र समाचरेत् । नक्तं भोज्यं ततः कुर्यान्न गच्छेद्योनिसंकटम्

Sa ika-labing-apat na araw (caturdaśī) ng madilim na kalahati, magsagawa roon ng wastong paliligo. Pagkaraan, sa gabi lamang kumain; at huwag pumasok sa mapanganib na lagusan.

Verse 89

अहल्यातीर्थं ततो गच्छेत्स्नानं तत्र समाचरेत् । स्नातमात्रो नरस्तत्र अप्सरोभिः प्रमोदते

Pagkaraan ay magtungo sa banal na tawirang tinatawag na Ahalyā-tīrtha at magsagawa roon ng paliligo. Sa pagligo pa lamang doon, ang tao’y nagagalak kasama ng mga apsarā.

Verse 90

पारमेश्वरे तपस्तप्त्वा अहल्या मुक्तिमागमत् । चैत्रमासे तु संप्राप्ते शुक्लपक्षे त्रयोदशी

Sa pagganap ng mga pag-aayuno at pagninilay para sa Kataas-taasang Panginoon (Parameśvara), nakamit ni Ahalyā ang kalayaan. At nang dumating ang buwan ng Caitra, sa maliwanag na kalahati, iyon ay ika-labing-tatlong araw (Trayodaśī).

Verse 91

कामदेवदिने तस्मिन्नहल्यां तु प्रपूजयेत् । यत्र तत्र समुत्पन्नो नरस्तत्र प्रियो भवेत्

Sa araw na yaon na banal kay Kāma-deva, lalo pang sambahin si Ahalyā. Saan man ipanganak ang tao, sa lugar ding iyon siya’y nagiging minamahal at kaaya-aya sa lahat.

Verse 92

स्त्रीवल्लभो भवेच्छ्रीमान्कामदेव इवापरः । अयोध्यां तु समासाद्य तीर्थं शक्रस्य विश्रुतम्

Siya’y nagiging minamahal ng mga babae at pinagpapala ng kasaganaan—na wari’y isa pang Kāma-deva. At pagdating sa Ayodhyā, nararating niya ang banal na tawiran na tanyag bilang tīrtha ni Śakra (Indra).

Verse 93

स्नातमात्रो नरस्तत्र गोसहस्र फलं लभेत् । सोमतीर्थं ततो गच्छेत्स्नानमात्रं समाचरेत्

Ang taong maligo lamang doon ay nagkakamit ng gantimpalang kasinghalaga ng pag-aalay ng isang libong baka. Pagkaraan, dapat siyang tumungo sa Soma-tīrtha at magsagawa rin ng pagligo roon.

Verse 94

स्नातमात्रो नरस्तत्र सर्वपापैः प्रमुच्यते । सोमग्रहे तु राजेंद्र पापक्षयकरं भवेत्

Ang taong maligo lamang doon ay napapalaya sa lahat ng kasalanan. At, O hari, kung ang pagligo’y gawin sa panahon ng eklipse ng buwan, lalo itong nagiging makapangyarihang sanhi ng pagkapawi ng mga kasalanan.

Verse 95

त्रैलोक्यविश्रुतं राजन्सोमतीर्थं महाफलम् । यस्तु चांद्रायणं कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप

O Hari, ang Soma-tīrtha ay bantog sa tatlong daigdig at nagbubunga ng dakilang gantimpala. O pinuno ng mga tao, sinumang magsagawa ng panatang Cāndrāyaṇa sa banal na tawirang iyon ay nagkakamit ng dakilang espirituwal na bunga.

Verse 96

सर्वपापविशुद्धात्मा सोमलोकं स गच्छति । अग्निप्रवेशे तु जलेप्यथवापि ह्यनाशने

Dalisay ang kanyang loob mula sa lahat ng kasalanan, siya’y napaparoon sa daigdig ni Soma—maging ang wakas man ay sa pagpasok sa apoy, o sa tubig, o kahit sa pag-aayuno hanggang kamatayan.

Verse 97

सोमतीर्थे मृतो यस्तु नासौ मर्त्येभिजायते । स्तंभतीर्थं ततो गच्छेत्स्नानं तत्र समाचरेत्

Ang sinumang mamatay sa Soma-tīrtha ay hindi na muling isisilang sa hanay ng mga mortal. Pagkaraan, magtungo siya sa Stambha-tīrtha at doon magsagawa nang wasto ng banal na paliligo.

Verse 98

स्नातमात्रो नरस्तत्र सोमलोके महीयते । ततो गच्छेत राजेंद्र विष्णुतीर्थमनुत्तमम्

Sa pagligo lamang doon, ang tao ay pinararangalan sa daigdig ni Soma. Pagkaraan, O pinakamainam sa mga hari, magtungo siya sa walang kapantay na Viṣṇu-tīrtha.

Verse 99

योधनीपुरविख्यातं विष्णुतीर्थमनुत्तमम् । असुरा योधितास्तत्र वासुदेवेन कोटिशः

May walang kapantay na Viṣṇu-tīrtha na tanyag bilang Yodhanīpura. Doon, di-mabilang na milyun-milyong Asura ang nilabanan at napasuko ni Vāsudeva.

Verse 100

तत्र तीर्थं समुत्पन्नं विष्णुः प्रीतो भवेदिह । अहोरात्रोपवासेन ब्रह्महत्यां व्यपोहति

Doon sumibol ang isang banal na tīrtha; nalulugod si Viṣṇu sa pook na iyon. Sa pag-aayuno nang isang buong araw at gabi, napapawi ang kasalanang brahma-hatyā, ang pagpatay sa isang brāhmaṇa.

Verse 101

ततो गच्छेत्तु राजेंद्र तापसेश्वरमुत्तमम् । अमोहकमिति ख्यातं पितॄन्यस्तत्र तर्पयेत्

Pagkaraan, O hari ng mga hari, magtungo siya sa dakilang panginoon ng mga tapasvin, ang tanyag na Amohaka; doon ay maghandog siya ng tarpaṇa, mga alay na tubig, sa mga ninuno (pitṛ).

Verse 102

पौर्णमास्याममावास्यां श्राद्धं कुर्याद्यथाविधि । तत्र स्नात्वा नरो राजन्पितृपिंडं तु दापयेत्

Sa araw ng kabilugan at sa araw ng bagong buwan, isagawa ang śrāddha ayon sa itinakdang paraan. Pagkaligo roon, O Hari, ipahandog ng tao ang piṇḍa para sa mga ninuno.

Verse 103

गजरूपाः शिलास्तत्र तोयमध्ये प्रतिष्ठिताः । तस्मिंस्तु दापयेत्पिंडं वैशाखे तु विशेषतः

Doon, may mga batong anyong elepante na nakalagay sa gitna ng tubig. Sa pook na iyon ay maghandog ng piṇḍa—lalo na sa buwan ng Vaiśākha.

Verse 104

तृप्यंति पितरस्तावद्यावत्तिष्ठति मेदिनी । ततो गच्छेत राजेंद्र सिद्धेश्वरमनुत्तमम्

Nalulugod ang mga ninuno hangga’t nananatili ang daigdig. Pagkaraan nito, O pinakamainam sa mga hari, magtungo sa walang kapantay na Siddheśvara.

Verse 105

तत्र गत्वा तु राजेंद्र गणपत्यंतिकं व्रजेत् । ततो गच्छेत राजेंद्र लिंगो यत्र जनार्दनः

Pagdating doon, O Hari, lumapit sa kinaroroonan ni Gaṇapati. Pagkaraan, O Hari, magtungo sa pook na may liṅga at doo’y naroroon si Janārdana (Viṣṇu).

Verse 106

तत्र स्नात्वा तु राजेंद्र विष्णुलोके महीयते । नर्मदादक्षिणेकूले तीर्थं परमशोभनम्

O pinakamainam sa mga hari, sa pagligo roon ay pinararangalan sa daigdig ni Viṣṇu. Sa timog na pampang ng Narmadā ay may isang lubhang marikit na tīrtha.

Verse 107

कामदेवः स्वयं तत्र तपस्तप्यत्यसौ महान् । दिव्यं वर्षसहस्रं तु शंकरं पर्युपासते

Doon, ang dakilang Kāmadeva mismo ay nagsasagawa ng mahigpit na tapas, at sumasamba kay Śaṅkara sa loob ng isang libong banal na taon.

Verse 108

समाधिपर्वदग्धस्तु शंकरेण महात्मना । श्वेतपर्वोपमश्चैव हुताशः शुक्लपर्वणि

Sa bundok ng Samādhi, sinunog siya ng dakilang-loob na Śaṅkara; at ang Apoy (Hutāśa) ay naging tulad ng Puting Bundok sa maliwanag na kalahati ng buwan.

Verse 109

एते दग्धास्तु ते सर्वे कुसुमेश्वरसंस्थिताः । दिव्यवर्षसहस्रेण तुष्टस्तेषां महेश्वरः

Silang lahat, matapos masunog, ay nanahan sa Kusumeśvara; at pagkalipas ng isang libong banal na taon, si Maheśvara ay nalugod sa kanila.

Verse 110

उमया सहितो रुद्रस्तेषां तुष्टो वरप्रदः । विमोक्षयित्वा तान्सर्वान्नर्म्मदातटमास्थितान्

Si Rudra, kasama si Umā, ay nalugod sa kanila at nagkaloob ng mga biyaya; pinalaya niya silang lahat na nasa pampang ng Narmadā, at doon siya nanatili.

Verse 111

तस्य तीर्थप्रभावेण पुनर्देवत्वमागतः । त्वत्प्रसादान्महादेव तीर्थं च भवतूत्तमम्

Sa bisa ng banal na tīrtha na iyon, muli niyang natamo ang pagka-diyos. Sa iyong biyaya, O Mahādeva, nawa’y maging pinakadakila rin ang tīrtha na ito.

Verse 112

अर्धयोजनविस्तीर्णं तीर्थं दिक्षु समंततः । तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा उपवासपरायणः

Ang banal na tīrtha ay lumalawak nang kalahating yojana sa lahat ng dako. Pagkaligo roon, ang tao’y magtalaga ng sarili sa pag-aayuno bilang banal na panata.

Verse 113

कुसुमायुधरूपेण रुद्रलोके महीयते । वैश्वानरे यमेनैव कामदेवेन वायवे

Sa kaharian ni Rudra, siya’y pinararangalan bilang Kusumāyudha, ang may sandatang bulaklak. Sa Vaiśvānara, siya’y sinasamba bilang si Yama; at sa Vāyu, bilang si Kāmadeva.

Verse 114

तपस्तप्त्वा तु राजेंद्र तत्रैव च पुरागतैः । अंधोनस्य समीपे तु नातिदूरे तु तस्य वै

O hari, matapos magsagawa ng mga pag-aayuno at tapas doon, kasama ang mga naunang dumating, sila’y nanatili malapit sa Andhona—tunay na hindi kalayuan sa pook na iyon.

Verse 115

स्नानं दानं च तत्रैव भोजनं पिंडपातनम् । अग्निवेशे जले वापि अथवापि अनाशने

Doon din isagawa ang pagligo at pag-aalay ng kaloob, gayundin ang pagpapakain at pag-aalay ng mga piṇḍa. Magagawa ang mga ritong ito sa harap ng apoy, o sa tubig, o kahit sa pag-aayuno.

Verse 116

अनिवर्तिका गतिस्तस्य मृतस्याप्यर्द्धयोजने । त्रैयंबकेण तोयेन स्नापयेन्नरपुंगवः

Kahit mamatay siya sa loob ng kalahating yojana, ang kanyang paglalakbay pasulong ay hindi na mapipigil. Ang pinakamainam sa mga tao’y dapat magpaligo sa katawan gamit ang tubig ng Tryambaka.

Verse 117

अंधोनमूले दत्वा तु पिंडं चैव यथाविधि । पितरस्तस्य तृप्यंति यावच्चंद्र दिवाकरौ

Matapos maihandog nang wasto ang piṇḍa sa ugat ng punong Andhonamūla ayon sa itinakdang ritwal, ang mga ninuno niya’y nananatiling lubos na nasisiyahan hangga’t nananatili ang Buwan at ang Araw.

Verse 118

उत्तरायणे तु संप्राप्ते तत्र स्नानं करोति यः । पुरुषो वापि स्त्री वापि वसेदायतने शुचिः

Pagdating ng Uttarāyaṇa, sinumang maligo roon—lalaki man o babae—ay dapat manahan sa banal na tahanang iyon, nananatiling dalisay.

Verse 119

सिद्धेश्वरस्य देवस्य प्रभाते पूजनान्नरः । स तां गतिमवाप्नोति न तां सर्वैर्महामखैः

Sa pagsamba sa banal na Siddheśvara sa bukang-liwayway, nakakamtan ng tao ang yaong pinakamataas na kalagayan ng paglaya—na di maaabot kahit sa lahat ng dakilang paghahandog.

Verse 120

यदा च तीर्थकालेन रूपवान्सुभगो भवेत् । मर्त्ये भवति राजासावासमुद्रांतगोचरे

At kapag, dahil sa mapalad na sandali ng pagdalaw sa tīrtha, ang isa’y nagiging kaaya-aya at pinagpala, siya’y isisilang sa daigdig ng mga mortal bilang hari, na ang nasasakupan ay umaabot hanggang sa hanggahan ng mga dagat.

Verse 121

क्षेत्रपालं न पश्येच्च दंडपालं महाबलम् । वृथा तस्य भवेद्यात्रा अदृष्ट्वा कर्णकुंडलम्

Kung hindi niya makita ang Kṣetrapāla at ang makapangyarihang Daṇḍapāla, magiging walang saysay ang kanyang paglalakbay—kung hindi niya nasilayan si Karṇakuṇḍala.

Verse 122

एतत्तीर्थफलं ज्ञात्वा सर्वेदेवाः समागताः । मुंचंति पुष्पवृष्टिं तु स्तुवंति कुसुमेश्वरम्

Nang malaman ang bunga ng banal na tīrtha, nagtipon ang lahat ng mga deva; nagpaulan sila ng mga bulaklak at nagpuri kay Kusumeśvara.