Adhyaya 24

Verse 1

ब्रह्मोवाच । भगवन्पुरुषस्येह स्त्रियाश्च वरदायकम् । शोकव्याधिभयं दुःखं न भवेद्येन तद्वद

Sinabi ni Brahmā: O Mapalad na Panginoon, ipahayag mo sa akin ang kaloob na nagbibigay-biyaya para sa mga lalaki at babae rito, na sa pamamagitan nito’y hindi sumisibol ang dalamhati, karamdaman, takot, at pagdurusa.

Verse 2

शंकर उवाच । श्रावणस्य द्वितीयायां कृष्णायां मधुसूदनः । क्षीरार्णवे सपत्नीकः सदा वसति केशवः

Sinabi ni Śaṅkara: Sa ikalawang tithi ng madilim na kalahati ng buwan sa buwan ng Śrāvaṇa, si Madhusūdana—si Keśava—ay laging nananahan sa Karagatang Gatas, kasama ang Kanyang kabiyak.

Verse 3

तस्यां संपूज्य गोविंदं सर्वान्कामानवाप्नुयात् । गोभूहिरण्यदानादि सप्तकल्पशतानुगम्

Sa araw na iyon, sa wastong pagsamba kay Govinda, nakakamtan ng tao ang lahat ng minimithing layon; at ang bunga ng mga handog gaya ng baka, lupa, at ginto ay sumusunod sa deboto sa loob ng pitong daang kalpa.

Verse 4

आवाहनादिकां पूजां पूर्ववत्परिकल्पयेत् । अशून्यशयना नाम द्वितीयासौ प्रकीर्तिता

Dapat ay ayusin ang pagsamba, na nagsisimula sa pag-anyaya (āvāhana), ayon sa naunang itinakda. Ang pagtalimang ito ay ipinahayag bilang ikalawa, na tinatawag na Aśūnyaśayanā, “panatang hindi iniiwang walang laman ang higaan.”

Verse 5

तस्यां संपूजयेद्विष्णुमेभिर्मंत्रैर्विधानतः । श्रीवत्सधारिन्श्रीकांत श्रीपते श्रीधराव्यय

Doon, sambahin nang wasto si Viṣṇu ayon sa itinakdang paraan sa mga mantrang ito: “O may taglay ng tanda ng Śrīvatsa, O minamahal ni Śrī (Lakṣmī), O Panginoon ni Śrī, O Śrīdhara, O walang-kupas at di-nasisira.”

Verse 6

गार्हस्थ्यं मा प्रणाशं मे यातु धर्मार्थकामदं । अग्नयो मा प्रणश्यंतु देवताः पुरुषोत्तम

Nawa’y hindi mapahamak ang aking buhay-grihastha, na nagbibigay ng dharma, artha, at kāma. Nawa’y hindi maglaho ang aking mga banal na apoy at ang aking mga diyos, O Puruṣottama.

Verse 7

पितरो मा प्रणश्यंतु मम दांपत्यभेदतः । लक्ष्म्या वियुज्यते देवो न कदाचिद्यथा हरिः

Nawa’y hindi mapahamak ang aking mga ninuno dahil sa pagkasira ng aming pagsasama bilang mag-asawa. Kung paanong si Hari (Viṣṇu) ay kailanma’y hindi nahihiwalay kay Lakṣmī, gayon din nawa’y hindi mahiwalay ang Panginoon (sa kanya).

Verse 8

तथा कलत्रसंबंधो देव मा मे वियुज्यतां । लक्ष्म्या न शून्यं वरद यथा ते शयनं सदा

Gayundin, O Panginoon, nawa’y hindi kailanman maputol ang aking ugnayan sa aking kabiyak. O tagapagkaloob ng biyaya, nawa’y hindi mawalan ng Lakṣmī ang aking tahanan—gaya ng Iyong higaan na laging may kasama siya.

Verse 9

शय्या ममाप्यशून्यास्तु तथैव मधुसूदन । गीतवादित्रनिर्घोषान्देवदेवस्य कारयेत्

“O Madhusūdana, nawa’y hindi rin manatiling walang laman ang aking higaan; at gayundin, ipagawa ang umaalingawngaw na tunog ng pag-awit at mga tugtugin para sa Diyos ng mga diyos.”

Verse 10

घंटा भवेदशक्तस्य सर्ववाद्यमयो यतः । एवं संपूज्य गोविंदमश्नीयात्तैलवर्जितम्

Sa hindi makapaghandog ng maraming tugtugin, ang kampana lamang ay sapat, sapagkat taglay nito ang bisa ng lahat ng instrumento. Kaya, matapos sambahin nang wasto si Govinda, kumain ng pagkaing walang langis.

Verse 11

नक्तमक्षारलवणं यावत्तु स्याच्चतुष्टयं । ततः प्रभाते संजाते लक्ष्मीपतिसमन्विताम्

Sa gabi, uminom ng halong alkalina at asin, hanggang sa apat na takal o bahagi. Pagdating ng umaga, kapag sumikat na ang liwanag, gawin ang pagsamba na kasama ang Panginoon ni Lakṣmī (Viṣṇu).

Verse 12

दीपान्नभाजनैर्युक्तां शय्यां दद्याद्विलक्षणाम् । पादुकोपानहच्छत्र चामरासन संयुताम्

Maghandog ng isang marangal na higaan, na may mga ilawan at mga sisidlang paglalagyan ng pagkain; at may kasamang sandalyas, sapatos, payong, pamaypay na chāmara, at isang upuan.

Verse 13

अभीष्टोपस्करैर्युक्तां शुक्लपुष्पांबरावृताम् । अव्यंगाय च विप्राय वैष्णवाय कुटुंबिने

Na may kalakip na ninanais na mga kagamitan, at nababalutan ng puting bulaklak at puting tela, ito’y ialay sa isang walang kapintasan na brāhmaṇa—isang Vaiṣṇava at maybahay.

Verse 14

दातव्या वेदविदुषे न वंध्यापतये क्वचित् । तत्रोपवेश्य दांपत्यमलंकृत्य विधानतः

Ibigay ito sa isang dalubhasa sa Veda—huwag kailanman sa asawa ng isang babaeng baog. Pagkaupo roon ng mag-asawa, palamutian at parangalan sila nang ayon sa itinakdang ritwal.

Verse 15

पत्न्यास्तु भाजनं दद्याद्भक्ष्यभोज्यसमन्वितम् । ब्राह्मणस्यापि सौवर्णीमुपस्करसमन्विताम्

Dapat niyang bigyan ang asawa ng isang sisidlang puno ng mga pagkaing makakain at malalasahan; at sa isang brāhmaṇa naman, isang sisidlang ginto na may kalakip na mga kailangang kasangkapan.

Verse 16

प्रतिमां देवदेवस्य सोदकुंभां निवेदयेत् । एवं यस्तु पुमान्कुर्यादशून्यशयनं हरेः

Dapat ihandog ang isang larawan ng Diyos ng mga diyos, kalakip ang banga ng tubig. Sa gayon, ang sinumang lalaki na magsagawa nito ay hindi hinahayaang maging walang laman ang higaan ni Hari (sapagkat Siya’y napaglilingkuran at nasasamba).

Verse 17

वित्तशाठ्येन रहितो नारायणपरायणः । न तस्य पत्न्या विरहः कदाचिदपि जायते

Yaong walang daya sa usapin ng yaman at lubos na nakatuon kay Nārāyaṇa, kailanma’y hindi nakararanas ng pagkakawalay sa kanyang asawa.

Verse 18

नारी वा विधवा ब्रह्मन्यावच्चंद्रार्कतारकं । न विरूपौ न शोकार्तौ दंपती भवतः क्वचित्

O Brahman, maging siya man ay asawa o balo—hangga’t nananatili ang buwan, araw, at mga bituin—nawa’y hindi kailanman mangyari na ang mag-asawa ay mapapangit o dadapuan ng dalamhati.

Verse 19

न पुत्रपशुरत्नानि क्षयं यांति पितामह । सप्तकल्पसहस्राणि सप्तकल्पशतानि च

O Pitāmaha, ni ang mga anak, ni ang mga hayop, ni ang mga kayamanan ay hindi napapahamak—sa loob ng pitong libong kalpa, at gayundin ng pitong daang kalpa.

Verse 20

कुर्वन्नशून्यशयनं विष्णुलोके महीयते । ब्रह्मोवाच । कथमारोग्यमैश्वर्यं मतिर्धर्मस्थितिस्सदा

Ang sinumang hindi nagpapabaya na manatiling hungkag ang higaan—na nagtataguyod ng buhay-sambahayan at matuwid na pagsasama—ay pinararangalan sa daigdig ni Viṣṇu. Wika ni Brahmā: “Paano nakakamtan ang kalusugan at kasaganaan, paano nagkakaroon ng matalinong pag-unawa, at paano nananatiling laging matatag sa dharma?”

Verse 21

अव्यंगाथ परे भक्तिर्विष्णौ चापि भवेत्कथम् । ईश्वर उवाच । साधु ब्रह्मंस्त्वया पृष्टमिदानीं कथयामि ते

“Kung gayon, paano sisibol ang sukdulang debosyon sa Viṣṇu sa taong may kapintasan?” Wika ni Īśvara: “Mabuti ang iyong tanong, O Brahman; wasto ang iyong pagsisiyasat. Ngayon ay isasalaysay ko sa iyo.”

Verse 22

विरोचनस्य संवादं भार्गवस्य च धीमतः । प्रह्लादस्य सुतं दृष्ट्वा द्विरष्टपरिवत्सरम्

Nang makita niya ang anak ni Prahlāda—na nabuhay nang labing-anim na taon—napag-alaman niya ang pag-uusap nina Virocana at ng marunong na Bhārgava (Śukra).

Verse 23

तस्य रूपमिदं ब्रह्मन्सोहसद्भृगुनंदनः । साधुसाधु महाबाहो विरोचन शिवं तव

“Ito nga ang kanyang anyo, O Brahman,” wika ng anak ni Bhṛgu na may ngiti. “Mabuti, mabuti, O makapangyarihang bisig na Virocana—nawa’y mapasaiyo ang pagpapala at kabutihang-palad.”

Verse 24

तत्तथा हसितं तस्य पप्रच्छ सुरसूदनः । ब्रह्मन्किमर्थमेतत्ते हास्यं वै मामकं कृतम्

Nang makita siyang tumawa nang gayon, nagtanong si Surasūdana: “O Brahman, sa anong dahilan mo ako pinagtawanan?”

Verse 25

साधुसाध्विति मामेवमुक्तवांस्त्वं वदस्व मे । तमेवं वादिनं युक्तमुवाच वदतां वरः

“Mahusay, mahusay!”—sa gayong pagwika sa akin, magsalita ka ngayon at isalaysay sa akin. Sa nagsalitang wasto at nararapat, ang pinakamainam sa mga tagapagsalita ay tumugon.

Verse 26

विस्मयाद्व्रतमाहात्म्याद्धास्यमेतत्कृतं मया । पुरा दक्षविनाशाय कुपितस्य त्रिशूलिनः

Dahil sa pagkamangha sa kadakilaan ng panatang ito, minsan ko itong ginawa bilang biro—noong panahong ang May-dalang Trisula, sa galit, ay nagpasimuno sa paglipol kay Dakṣa.

Verse 27

अपतद्भीमवक्त्रस्य स्वेदबिंदुर्ललाटजः । भित्वा स सप्तपातालानदहत्सप्तसागरान्

Isang patak ng pawis, mula sa noo ng nakapanghihilakbot ang mukha, ang bumagsak; tumagos sa pitong patāla at pinaso ang pitong karagatan.

Verse 28

अनेकवक्त्रनयनोज्वलज्ज्वलन भीषणः । वीरभद्र इति ख्यातः करपादायुतैर्युतः

Kakila-kilabot, nagliliyab sa maningning na apoy, may maraming mukha at mga mata—siya’y tanyag na Vīrabhadra, na may libu-libong kamay at paa.

Verse 29

कृत्वा स यज्ञमथनं पुनर्भूतस्य संप्लवः । त्रिजगद्दहनाद्भूयः शिवेन विनिवारितः

Matapos niyang wasakin at gilingin ang paghahandog na yajña, muling sumiklab ang malaking pagbaha; at muli—nang malapit nang masunog ang tatlong daigdig—pinigil ito ni Śiva.

Verse 30

कृतं त्वया वीरभद्र दक्षयज्ञविनाशनं । इदानीमलमेतेन लोकदाहेन कर्मणा

O Vīrabhadra, naganap mo na ang pagwasak sa paghahandog ni Dakṣa. Ngayon, sapat na ang gawang ito na nagsusunog sa mga daigdig.

Verse 31

शांतिप्रदानात्सर्वेषां ग्रहणां प्रथमो भव । प्रहृष्टाभिजनाः पूजां करिष्यंति कृतात्मनः

Sa pagbibigay ng kapayapaan sa lahat, maging una ka sa lahat ng tumatanggap ng parangal at handog. Ang mga taong marangal ang angkan, galak ang puso, ay magsasagawa ng pagsamba sa iyo, na may banal na diwa.

Verse 32

अंगारक इति ख्यातिं गमिष्यसि धरात्मज । देवलोके द्वितीयं च तव रूपं भविष्यति

O anak ng Daigdig, makikilala ka sa pangalang ‘Aṅgāraka’. At sa daigdig ng mga deva, magkakaroon ka rin ng ikalawang anyo.

Verse 33

ये च त्वां पूजयिष्यंति चतुर्थ्यां तु दिने नराः । रूपमारोग्यमैश्वर्यं तेष्वनंतं भविष्यति

At ang mga lalaking sasamba sa iyo sa ikaapat na araw ng buwan (Caturthī)—sa kanila, ang kagandahan, kalusugan, at kasaganaan ay magiging walang hanggan.

Verse 34

एवमुक्तस्ततः शांतिमगमत्कामरूपधृत् । स जातस्तत्क्षणाद्राजन्ग्रहत्वमगमत्पुनः

Nang masabi ito, ang nag-aanyong-ayon-sa-kagustuhan ay naging payapa. At, O hari, sa mismong sandaling iyon, pagkasilang muli, muli niyang tinanggap ang kalagayan bilang Graha.

Verse 35

स कदाचिद्भवांस्तस्य पूजार्घादिकमुत्तमं । दृष्टवान्क्रियमाणं च शूद्रेण त्वं व्यवस्थितः

Minsan, nasaksihan mo ang dakilang pagsamba—kasama ang pag-aalay ng arghya at iba pa—na isinasagawa ng isang Śūdra, habang ikaw ay nakatayo roon at nagmamasid.

Verse 36

तेन त्वं रूपवान्जातो सुरः शत्रुकुलाशनिः । विविधा च रुचिर्जाता यस्मात्तव विदूरगा

Dahil doon, ikaw ay ipinanganak na kagandahan ang anyo, tila isang deva, at parang kulog na sumisira sa mga angkan ng kaaway. At sapagkat malayo ang abot ng iyong liwanag, sari-saring ningning ang sumibol sa iyo.

Verse 37

विरोचन इति प्राहुस्तस्मात् त्वां देवदानवाः । शूद्रेण क्रियमाणस्य व्रतस्य तव दर्शनात्

Kaya nga, ikaw ay tinatawag ng mga deva at ng mga Dānava na “Virocana,” sapagkat nakita kang kaugnay ng isang panatang isinasagawa ng isang Śūdra.

Verse 38

ईदृशी रूपसंपत्तिरिति विस्मितवानहम् । साधुसाध्विति तेनोक्तमहो माहात्म्यमुत्तमं

“Ganitong pambihirang yaman ng kagandahan!”—kaya ako’y namangha. Pagkaraan ay sumigaw siya, “Mabuti, mabuti! Ah—ito’y isang sukdulang dakilang banal na kadakilaan.”

Verse 39

पश्यतोपि भवेद्रूपमैश्वर्यं किमु कुर्वतः । यस्माच्च भक्त्या धरणीसुतस्य विनिंद्यमानेन गवादिदानम्

Kahit sa pagtanaw lamang, sumisibol ang kagandahan at kasaganaan—ano pa kaya sa naglilingkod? Sapagkat sa debosyon sa Anak ng Daigdig, maging ang pag-aalay ng mga baka at iba pa, kapag ginawa nang may paghamak, ay nagiging kapintasan.

Verse 40

आलोकितं तेन सुरारिगर्भे संभूतिरेषा तव दैत्य जाता । अथ तद्वचनं श्रुत्वा भार्गवस्य महात्मनः

“Namasdan ka niya sa sinapupunan ng kaaway ng mga deva; mula sa pagtanaw na iyon, sumibol ang iyong kapanganakan bilang isang Daitya.” Nang marinig ang mga salitang ito ng dakilang Bhārgava, …

Verse 41

प्रह्लादनंदनो वीरः पुनः पप्रच्छ भार्गवम् । विरोचन उवाच । भगवंस्तद्व्रतं सम्यक्श्रोतुमिच्छामि तत्वतः

Pagkaraan, muling nagtanong kay Bhārgava ang magiting na anak ni Prahlāda. Si Virocana ay nagsabi: “O Mapalad, nais kong marinig nang wasto ang panatang iyon, ayon sa tunay na diwa.”

Verse 42

दीयमानं तु यद्दानं मया दृष्टं भवांतरे । माहात्म्यं च विधिं तस्य यथावद्वक्तुमर्हसि

“Ngunit ang handog na nakita kong ibinibigay ko sa ibang pag-iral—nararapat mong ipaliwanag nang wasto ang kadakilaan nito at ang tamang paraan ng pagsasagawa.”

Verse 43

इति तद्वचनं श्रुत्वा विप्रः प्रोवाच सादरं । चतुर्थ्यंगारकदिने यदा भवति दानव

Nang marinig ang gayong pananalita, ang brāhmaṇa ay nagsalita nang may paggalang: “O Dānava, kapag ang ikaapat na tithi (Caturthī) ay tumapat sa Martes, ang araw ni Aṅgāraka…”

Verse 44

मृदास्नानं तदा कुर्यात्पद्मरागविभूषितः । अग्निर्मूर्द्धादिवो मंत्रं जपेत्स्नात उदङ्मुखः

“Kung gayon, na may suot na padmarāga (rubí), magsagawa siya ng paliligo sa lupa bilang paglilinis. Pagkaligo, nakaharap sa hilaga, bigkasin niya ang mantra na nagsisimula sa ‘Si Agni ang ulo…’”

Verse 45

शूद्रस्तूष्णीं स्मरन्भौममास्तां भोगविवर्जितः । अथास्तमित आदित्ये गोमयेनानुलेपयेत्

Ang isang Śūdra, nananatiling tahimik at may paggunita kay Bhauma (Mars), ay maupo nang walang pagkalulong sa mga kalayawan; at pagkalubog ng araw, pahiran niya ng dumi ng baka (ang lupa o katawan).

Verse 46

प्रांगणं पुष्पमालाभिरक्षताद्भिः समंततः । तदभ्यर्च्यालिखेत्पद्मं कुंकुमेनाष्टपत्रकम्

Palamutian ang looban sa lahat ng panig ng mga kuwintas ng bulaklak at ng buo at di-nabasag na bigas; saka, matapos sambahin nang wasto ang pook na yaon, iguhit ang isang lotus na may walong talulot gamit ang kukuma (saffron).

Verse 47

कुंकुमस्याप्यभावेन रक्तचंदनमिष्यते । चत्वारः करकाः कार्याः भक्ष्यभोज्यसमन्विताः

Kung walang kukuma (saffron), ang pulang sandalwood ay itinuturing na katanggap-tanggap. Dapat maghanda ng apat na sisidlang-tubig, na may kasamang mga pagkain at handog na makakain.

Verse 48

तंडुलै रक्तशालेयैः पद्मरागैश्च संयुताः । चतुःकोणेषु तान्कृत्वा फलानि विविधानि च

Gamit ang mga butil ng pulang śāli na bigas na hinaluan ng mga rubi, ay ayusin niya ang mga ito sa apat na sulok; at maglagay rin ng iba’t ibang uri ng mga prutas.

Verse 49

गंधमाल्यादिकं सर्वं तथैव विनिवेशयेत् । सुवर्णशृंगां कपिलामथार्च्य रौप्यैः खुरैः कांस्यदोहां सवस्त्राम्

Gayundin, ayusin niya ang lahat ng bagay gaya ng mga pabango at mga kuwintas ng bulaklak. Pagkaraan, matapos sambahin nang wasto ang isang kapilā na baka na may gintong sungay, may mga paa na binalutan ng pilak, may tansong sisidlang panggatas, at may kasuotang tela, ay ialay niya ito.

Verse 50

धुरंधरं रक्तखुरं च सौम्यं धान्यानि सप्तांबरसंयुतानि । अंगुष्ठमात्रं पुरुषं तथैव सौवर्णमप्यायतबाहुदंडम्

Isang matibay na hayop na pangkarga na may mapulang mga kuko, maamo ang likas; mga butil na may kasamang pitong kasuotan; isang tao na kasinlaki lamang ng hinlalaki; at isa pang anyong ginto na may mahahaba at nakaunat na mga bisig.

Verse 51

चतुर्भुजं हेममयं च ताम्रपात्रे गुडस्योपरि सर्पियुक्तम् । सामस्वरज्ञाय जितेंद्रियाय वाग्रूपशीलान्वयसंयुताय

Isang apat-na-bisig na anyong ginto—na inilalagay sa sisidlang tanso, nakapatong sa gud (jaggery) at hinaluan ng ghee—(ay iaalay) sa nakaaalam ng mga himig ng mga awit na Sāman, sa nagwagi sa mga pandama, at sa pinagkalooban ng marangal na pananalita, maringal na anyo, mabuting asal, at marangal na angkan.

Verse 52

दातव्यमेतत्सकलं द्विजाय कुटुम्बिने नैव तु दंभयुक्ते । भूमिपुत्र महाभाग स्वेदोद्भव पिनाकिनः

Ang lahat ng ito ay dapat ibigay sa isang dvija (Brāhmaṇa) na may sambahayan—hindi kailanman sa nadungisan ng pagkukunwari. O marangal na anak ng Daigdig, O dakila at mapalad—O isinilang sa pawis, O may hawak ng busog na Pināka (Śiva).

Verse 53

रूपार्थी त्वां प्रपन्नोहं गृहाणार्घ्यं नमोऽस्तु ते । मंत्रेणानेन दत्वार्घ्यं रक्तचंदनवारिणा

Nagnanais ng kagandahan, ako’y lumapit sa iyo bilang kanlungan. Tanggapin mo ang handog na arghya; pagpupugay sa iyo. Sa pamamagitan ng mantrang ito, matapos ihandog ang arghya gamit ang tubig na pinabanguhan ng pulang sandal, (sambahin nang gayon).

Verse 54

ततोर्चयेद्विप्रवरं रक्तमाल्यांबरादिभिः । दद्यात्तेनैव मंत्रेण भौमं गोमिथुनान्वितम्

Pagkaraan, sambahin ang pinakadakilang Brāhmaṇa sa pamamagitan ng mapupulang kuwintas ng bulaklak, mga kasuotan, at iba pa. At sa gayon ding mantra, maghandog kay Bhūmā (Ina Daigdig) kasama ang isang pares ng mga baka.

Verse 55

शय्यां च शक्तिमान्दद्यात्सर्वोपस्करसंयुताम् । यद्यदिष्टतमं लोके यच्चास्य दयितं गृहे

At ang may kakayahan ay maghandog ng higaan na may lahat ng kasangkapan; gayundin ang anumang pinakanais sa daigdig at ang anumang mahal niya sa sariling tahanan.

Verse 56

तत्तद्गुणवते देयं दत्तस्याक्षयमिच्छता । ततः प्रदक्षिणं कृत्वा विसृज्य द्विजसत्तमम्

Ang nagnanais na maging di-nauubos ang bunga ng handog ay dapat magbigay nito sa taong may angkop na mga kabutihan. Pagkaraan, matapos umikot nang may paggalang, magpaalam nang marangal sa pinakadakila sa mga dvija.

Verse 57

नक्तं क्षीराशनं कुर्यादेवं चांगारकाष्टकम् । चतुरो वाथ वातस्य यत्पुण्यं तद्वदामि ते

Sa gabi ay gatas lamang ang kainin; ganito ang Aṅgāraka-aṣṭaka na pagtalima. Ngayon ay sasabihin ko sa iyo ang kapakinabangan nito—katumbas ng apat na pagtalima ng Vāta.

Verse 58

रूपसौभाग्यसंपन्नः पुमान्जन्मनि जन्मनि । विष्णौ वाथ शिवे भक्तः सप्तद्वीपाधिपो भवेत्

Taglay ang kagandahan at mabuting kapalaran sa bawat kapanganakan, ang lalaking deboto kay Viṣṇu o kay Śiva ay nagiging makapangyarihang panginoon ng pitong dvīpa.

Verse 59

सप्तकल्पसहस्राणि रुद्रलोके महीयते । तस्मात्वमपि दैत्येंद्र व्रतमेतत्समाचर

Sa loob ng pitong libong kalpa ay pinararangalan siya sa daigdig ni Rudra. Kaya, O panginoon ng mga Daitya, isagawa mo rin at tuparin ang panatang ito.

Verse 60

इत्येवमुक्तो भुगुनंदनेन चकार सर्वं व्रतमेव दैत्यः । त्वं चापि राजन्कुरु सर्वमेतद्यतोक्षयं वेदविदो वदंति

Sa gayong paraan, nang maturuan ng anak ni Bhṛgu, isinagawa ng Daitya ang buong panata. Ikaw rin, O Hari, gawin mo ang lahat ng ito, sapagkat sinasabi ng mga nakaaalam ng Veda na ang bunga nito’y di-napaparam.

Verse 61

शृणोति यश्चैनमनन्यचेतास्तस्यापि सर्वं भगवान्विधत्ते

At sinumang nakikinig nito nang may di-nahahating isip—sa kanya rin, itinatakda ng Mapalad na Panginoon ang ganap na katuparan ng lahat.