Adhyaya 99

Binubuksan ng PP.5.99 ang larawan ni Haring Mahīratha: sagana dahil sa dating kabutihang-gawa, ngunit napahamak sa labis na pagkahumaling sa pagnanasa. Ipinauubaya niya ang pamamahala, pinababayaan ang dharma, at nalulunod sa panlasa at aliw. Itinatag ng teksto ang pananagutan ng guro at hari: ang guru na hindi pumipigil sa hari ay nakikibahagi sa kasalanan, samantalang ang haring tumatanggi sa payo ang ganap na may sala. Sumusunod ang mahaba at matalim na aral ng nīti at vairāgya tungkol sa kawalang-tatag ng buhay, sa di-maaasahang yaman at kaligayahan, sa pangangailangan ng pagpipigil sa pandama, at sa dharma bilang tanging kasama sa oras ng kamatayan. Upang mapatid ang pagkahumaling sa pita, gumagamit ang pangaral ng mga larawan ng katawan at karumihan, inililihis ang isip tungo sa pagkamapagpigil. Sa wakas, ibinibigay ang lunas na nagliligtas: ang pagtalima sa buwan ng Mādhava (Vaiśākha)—maagang pagbangon, banal na paliligo, at pagsamba kay Viṣṇu—na pinupuri bilang makapangyarihang sumusunog kahit ng mabibigat na kasalanan at umaakay sa tahanan ni Hari.