Adhyaya 90

Ipinagtapat ni Devaśarmā ang kasalanan sa nakaraang kapanganakan: bilang isang śūdra, nagkamal siya ng yaman sa di-wastong paraan, at itinatanong kung ano ang sanhi ng kanyang pagkamit ng katayuang brāhmaṇa sa sumunod na buhay. Isinalaysay ni Vasiṣṭha ang pangunahing kabutihang nagbunga nito: ang pagtanggap at masigasig na paglilingkod sa isang nag-iisang Vaiṣṇava brāhmaṇa na manlalakbay—pagbibigay ng matutuluyan, paghuhugas ng paa, pagmamasahe, at mga kaloob na gatas at gatasan—at pagkatapos ay ang pagsasagawa, kasama ang pamilya, ng panata sa Vaiśākha: maagang pagligo at pagsamba kay Mādhava. Pinupuri ng kabanata ang pambihirang pagkakataon ng kapanganakang-tao, ng pagiging brāhmaṇa, at ng pagkakaroon ng mabuting asawa, at inililista ang mga huwarang katangian ng babae. Nagbababala rin ito na ang pagligo at pagsamba na walang dāna (kawanggawa) ay hindi nag-aalis ng kasakiman; ang pagbibigay ang susi sa ganap na bunga. Sa wakas, itinatampok ang pagsamba sa Vaiśākha at Kārttika kay Dāmodara, at binabanggit ang sinabi ni Brahmā tungkol sa kapangyarihan ng “pagligo kay Mādhava” na sumira ng kasalanan; tinatapos ni Nārada ang salaysay.