Adhyaya 58

Isinasalaysay sa PP.5.58 ang matinding krisis na dulot ng paninirang-puri ng mga tao laban kay Sītā, na inuugnay sa salaysay ng isang mababang-uri/washerman. Dahil dito, napuno ng dalamhati at pagkahimatay ang mga kapatid ni Rāma. Matapang na ipinagtanggol ni Śatrughna si Jānakī, inihahambing ang kanyang kadalisayan sa Gaṅgā na nagpapadalisay sa lahat, at nakiusap kay Rāma na huwag talikuran ang walang-salang reyna. Ngunit pinili ni Rāma ang walang-dungis na dangal at pag-iwas sa loka-apavāda (panlalait ng daigdig). Inutusan niya si Lakṣmaṇa—na bagaman sugatan ang loob ay sumunod—na iwan si Sītā sa gubat sa paimbabaw na dahilan: tutuparin daw ang pagnanais ng buntis na makadalaw sa mga babaeng ascetic. Sa pag-alis ng karwahe, lumitaw ang masasamang palatandaan: pagkibot ng mata, di-kanais-nais na hayop, at mga ibong nagbago ng lipad. Sa wakas, namalas ni Sītā ang Jāhnavī (Gaṅgā), inilalarawan bilang dakilang tagapaglinis na lampas sa karaniwan. Habang hinihiling ni Lakṣmaṇa na bumaba siya sa pampang, minamarkahan nito ang hangganan sa pagitan ng utos ng palasyo at ng pagkatapon sa ilang.