Adhyaya 38

Dahil sa walang sawang pagnanais ni Vātsyāyana na marinig ang mga kabutihan ni Rāma, isinalaysay ni Śeṣa ang isang pangyayari sa Aśvamedha: ang kabayong panghandog ni Rāma ay biglang nawala at lumubog sa malalim na lawa ng banal na Revā. Dumating si Śatrughna, tinanong ang naguguluhang mga kawal, at sa payo ng mga ministro ay bumaba sa tubig kasama sina Hanūmān at Puṣkala. Sa pātāla nakita nila ang isang maningning na lungsod at natagpuan ang kabayo na nakagapos sa isang hiyasang haliging ginto, malapit sa isang makapangyarihang ginang na napapalibutan ng mga kaakit-akit na babae, na nagbabantang lalamunin ang mga pumasok. Sa maselang pag-uusap, ipinahayag ng pangkat na ang kabayo ay kay Rāmabhadra at hinihiling ang paglaya nito; lumitaw ang mga pahiwatig ng tunggalian at pagkalito. Sa huli, humingi si Hanūmān ng pinakamataas na biyaya: ang walang hanggang pagkaalipin sa paglilingkod kay Rāma sa bawat kapanganakan. Ipinagkaloob ng ginang ang mga biyaya, inihula ang isang pag-aasawa sa hinaharap, at nagkaloob kay Śatrughna ng sandatang iginawad ng yoginī. Nabawi ni Śatrughna ang kabayo at nagbalik sa pampang ng Revā, at nagalak ang hukbo habang pinakikinggan ang buong salaysay.