Adhyaya 30

Dumating sa Tejaḥpura ang kabayo ng aśvamedha ni Rāma—isang lungsod na nagniningning sa dharma, hitik sa mga templo, tinitirhan ng mga ascetic, at nalilinis ng usok ng agnihotra ng mga maybahay. Tinanong ni Śatrughna ang ministro na si Sumati tungkol sa pinuno, at nalaman niya ang tungkol kay Haring Ṛtaṃbhara, na ang angkan ay kaugnay ng mga panatang nagpapasaya sa baka at ng katotohanan. Lumipat ang salaysay sa aral: para sa supling, hinahanap ang biyaya ni Viṣṇu, ang pagpapala ng baka, o ang pabor ni Śiva. Itinatagubilin ang pagsamba at paggalang sa baka, at binabalaan laban sa pananakit o pagpapabaya rito. Isinalaysay ang sinaunang alamat ni Haring Janaka: sa pag-alis na yogiko, napadpad siya malapit sa impiyerno, at ang simoy mula sa kanyang katawan ay nagpapagaan sa mga pahirap. Dahil sa habag, nakiusap siya kay Dharmarāja (Yama) na palayain ang mga nagdurusa; ipinaliwanag ni Dharma ang mga parusa at itinuro na ang puṇya—lalo na mula sa pagbigkas ng “Rāma, Rāma”—ay maaaring ilipat. Ipinagkaloob ni Janaka ang naipong merito, at ang mga nilalang ay agad na napalaya at nagkamit ng mga banal na katawan.