Adhyaya 24

Nang marinig ni Śatrughna na nasamsam ang kabayong pang-Aśvamedha, nag-alab ang kanyang galit at siya’y nagmadaling tumungo sa larangang-digma na nagkalat ng wasak na hukbo at mga hayop. Sa gitna ng sagupaan ay si Damana (anak ni Subāhu), kilala bilang mabagsik na tagapagsanay ng kabayo at mamumuksa ng mga kaaway. Nangako si Puṣkala, anak ni Bharata, na tatalunin si Damana at sumulong kasama ang kanyang mga kawal. Sumidhi ang labanan na tila isang tunggalian, gamit ang mga astra na pinatitingkad ng mantra: ang apoy ay sinagot ng mga tubig ni Varuṇa; ang hangin ay napigil ng sandatang bundok; at ang hampas na tulad ng Vajra ay malubhang nakasugat sa isang prinsipe kaya’t napilitang umurong nang may pag-iingat. Bagama’t nasa panig ni Puṣkala ang bentahe, pinigil niya ang higit pang pag-atake, inalaala ang tagubilin ni Rāma—na ang tagumpay ay dapat umayon sa dharma at hindi lamang sa lakas. Nagtatapos ang kabanata sa pagpupugay ng mga tao at sa masayang papuri ni Śatrughna kay Puṣkala.