Adhyaya 117

Nagsisimula ang Kabanata 117 sa masaganang paglalarawan ng āśrama at mga tahanan, saka lumilipat sa paglapit ni Rāma kay Śiva upang hingin ang banal na salaysay tungkol sa wastong pagsamba at sa bunga ng pag-aalay na marumi o di-wasto. Sa pamamagitan ng mga halimbawa (tulad nina Ākatha at Suśobhanā, at nina Rūpaka/Sampāti, pati iba pang salaysay hinggil sa pinagmulan ng mga gaṇa), itinataguyod na ang pūjā ay dapat gawin gamit ang mga bagay na matuwid ang pagkakamit at walang dungis. Isang pangunahing tagpo ang pagganap ni Rāma ng buwanang śrāddha para kay Kauśalyā: dumarating ang isang matandang panauhing mapag-utos, ginugulo ang ritwal, at humihingi ng sukdulang pag-aasikaso. Sa huli, nahahayag na ang panauhin ay si Śiva mismo na nag-anyong brāhmaṇa, at si Pārvatī ay nagpapakita ng di-nauubos na pagkain bilang tanda ng ganap na kasiyahan ng Diyos. Nagtatapos ang kabanata sa mga pahayag ng dakilang gantimpala para sa pagbigkas at pakikinig sa diyalogo nina Śiva at Rāghava, at sa pagbibigay-dāna sa tagapagbigkas ng Purāṇa.