Adhyaya 111

Tinanong ni Śrī Rāma si Śambhu tungkol sa kadakilaan ng mga pangalan ni Maheśa at ng mga kaugnay na gawaing debosyonal—pagsamba, pagpupugay, darśana, at mga handog tulad ng tubig, insenso, at ilawan. Sumagot si Śiva na hindi masukat ang ganap na kadakilaan nito, at nagturo sa pamamagitan ng isang salaysay. Isinalaysay ang batang-haring Vidhṛta na tumalikod sa matatanda, sumama sa masasamang kasama, naging mandarambong at mabangis na kumakain ng laman, at sa huli’y namatay. Nang tangkain ng mga alagad ni Yama na igapos siya, nagkadurug-durog ang kanilang mga lubid at pamalo; dumating si Mṛtyu/Yama at nagkaroon ng sagupaan na kinasangkutan nina Vīrabhadra at Vahnimukha. Namagitan si Śiva, pinalaya si Kamatayan at ang mga sugo nito, at ipinahayag ang batas: sa sandali ng pagpanaw, nananahan ang Kanyang Pangalan sa mga deboto, at kahit di-ganap na pagbigkas ay nagbubukas ng daan sa mundo ni Śiva. Pinalawak pa ang pag-iingat na ito sa mga bumibigkas ng mantra (pañcākṣarī, Śatarudrīya), may suot na rudrākṣa at bhasma, at sa mga namamatay sa mga banal na pook gaya ng Kāśī; ang araw-araw na pakikinig sa salaysay na ito’y sinasabing sumisira ng kasalanan at nagkakaloob ng biyaya ni Śiva.