Adhyaya 110

Tinanong ni Śrī Rāma si Śambhu (Śiva) kung sino at paano nagmula si Agniśikhā, ang nagliliyab na gaṇa. Isinalaysay ni Śiva ang magkakapatong na halimbawa: isang haring kṣatriya na gumuho dahil sa pagkalugi, utang, at pagkamatay ng anak ay pinayuhang pigilin ang dalamhati at hanapin ang pangmatagalang kapakanan. Dumulog siya kay Vasiṣṭha sa Vārāṇasī, at itinuro sa kanya ang pagsamba kay Viśveśvara (Śiva-liṅga), na nagpapakita na kahit payak na handog ay nagbubunga ng kalayaan. Isinunod ang kuwento ng mangangaso (Lubdhaka) na may matinding, di-regular na debosyon at pag-aalay ng sarili; nagpakita si Śiva at inakyat siya kasama ang mga kamag-anak sa Śivaloka. Ang hari naman ay muling nagkamit ng paghahari sa paglilingkod sa templo, ngunit sa galit ay nagsunog ng templo at kinailangang magpatawad at magsagawa ng pag-alis-sala sa pamamagitan ng panibagong pagsamba—patunay na nagpapatuloy ang karma ngunit itinatama ng bhakti. May karugtong pang pangyayari ng paratang at pagbitay (kaugnay ng isang kurtisana), at sa pahayag ni Vīrabhadra ay lumitaw si Jvālāmukha/Agniśikhā. Nagtatapos ang kabanata sa pag-uutos ng pagpapatawad bilang daan sa kaligayahan dito at sa kabilang-buhay, at sa pangakong Śivaloka para sa mga araw-araw na nakikinig.