Adhyaya 9

Binubuksan ang kabanata sa paghingi ni Jaimini kay Vyāsa na isalaysay ang pinakamataas na kaluwalhatian ng Gaṅgā. Sumusunod ang papuring tila himno: nagiging “mabunga” ang mga pandama at mga sangkap ng katawan kapag iniuukol sa Gaṅgā—paglakad patungo sa pampang, pakikinig sa alon, pag-inom ng tubig, at pagdadala ng tilaka mula sa banal niyang putik. Pagkaraan, itinatakda ang wastong asal sa paglalakbay-dambana: tapas at pagpipigil, katotohanang pananalita, pag-iwas sa alitan at labis na pagluho, at walang patid na pagbigkas ng mga pangalan ng Gaṅgā. Ibinibigay ang masusing paraan ng paglapit, pagyukod, paghipo, pagligo, pagkuha ng putik, paglalagay ng tilaka, at pagsasagawa ng tarpaṇa at śrāddha, kasama ang pagsamba kay Gaṅgā at Viṣṇu at pagpupuyat sa gabi. Sa huli, may halimbawa ng karma: si Haring Satyadharma at Reyna Vijayā ay nagdanas ng impiyerno at muling pagsilang bilang hayop dahil sa karahasang ginawa sa isang usang humihingi ng saklolo. Ngunit sa paglalakbay na nakatuon sa Gaṅgā at sa pagkamatay sa daan, sila’y umaakyat at napapalaya, ipinakikitang tagapagligtas ang Gaṅgā at pangunahing dharma ang ahiṃsā.