Adhyaya 8

Ipinahahayag ng kabanatang ito ang mapagligtas na kapangyarihan ng banal na Gaṅgā at nagtatakda ng mahigpit na asal sa kanyang pampang. Ang paglapit nang may debosyon at ang paggamit ng tubig ng Gaṅgā ay itinuturing na katumbas ng dakilang handog at sakripisyo; subalit ang pagpapabaya o paghadlang sa mga manlalakbay at deboto ay nagbubunga ng mabibigat na parusa at pagkapahamak. Lalong pinatitindi ang mga batas ng kadalisayan: ang pagdungis sa pampang o sa tubig—sa pamamagitan ng dumi, tira-tirang pagkain, sipon at iba pang karumihan—ay inilalarawang halos walang kapatawaran, at ang mga kasalanang nagawa sa Gaṅgā ay sinasabing hindi na maaalis sa ibang lugar. Sa ikalawang bahagi, isinasalaysay ang halimbawa nina Indra at Śacī at ni Padmagandhā/Krauñcī upang ipakita ang pambihirang bunga ng pagkamatay sa Gaṅgā, lalo na kung ang mga buto ay nananatiling nakalubog: nagdudulot ito ng mahabang karangalan sa langit at paglapit sa kinaroroonan ni Viṣṇu. Sa wakas, itinuturo ang kaligtasan sa sandali ng kamatayan: ang pagbigkas ng “Gaṅgā” o ang pag-alaala sa kanyang banal na salaysay sa huling hininga ay nagbibigay ng mokṣa o napakalawak na gantimpalang makalangit.