Adhyaya 25

Humiling si Jaimini kay Sūta ng mas malinaw na paliwanag tungkol sa kapangyarihang nag-aalis ng kasalanan ng Tulasī at sa kadakilaan ng paggalang sa panauhin. Sa salaysay ni Sūta, itinuturo ni Vyāsa na ang Tulasī ay si Mahālakṣmī at lubhang mapalad; ang pagdikit dito sa oras ng kamatayan—tubig na binasâ o sinala sa mga dahon, tilaka, at paglalagay ng dahon sa bibig, ulo, o tainga—ay nagdadala kahit makasalanan sa Hari. Pagkaraan, itinataas ang atithi-dharma: tinanggap nina Pavitra at Ānapatya ang pantas na si Lomaśa nang may ganap na pag-aasikaso, at pinatotohanan ni Lomaśa na ang panauhin ay anyo nina Brahmā, Śiva, at Viṣṇu. Ipinapaliwanag ang kahulugan at tuntunin ng “atithi,” na ang paggalang sa sinumang biglaang dumating—anumang varṇa, maging yaong itinuturing na mababa—ay nagbubunga ng dakilang puṇya, samantalang ang pagpapabaya’y sumisira sa naipong kabutihan. Isang halimbawa sa panahon ng taggutom ang nagsasalaysay ng mag-asawang dukha na umabot kay Viṣṇu sa pamamagitan ng pagpapakain sa panauhin. Sa huli, isang daga ang napatay ngunit napalaya sa pagdikit sa dahon ng Tulasī at sa pagbigkas ng Pangalan ni Hari, na muling nagpapatibay sa kapangyarihang nagliligtas ng Tulasī.