Adhyaya 24

Matapos marinig ang gantimpala ng Ekādaśī, tinanong ni Jaimini si Vyāsa na ilarawan ang kadakilaan ng Tulasī. Itinuro ni Vyāsa na ang Tulasī ay banal na tahanan: doon nananahan si Viṣṇu, ang buong kalipunan ng mga diyos, at maging ang mga tīrtha; kaya’t ang paglapit dito ay paglapit sa kabanalan. Isinasaad ng kabanata ang mga paglilingkod na may debosyon—pagdidilig, pagbibigay-lilim, pag-aalay ng ilawan sa dapithapon, pagwawalis at paglilinis sa paanan, pagtatanim at pag-iingat—at ang mga bunga nito: pagkapawi ng kasalanan, kasaganaan, at sa huli ay mokṣa. Ibinibigay rin ang mga mantra at tuntunin sa maingat na pagpitas ng dahon upang hindi “masaktan” si Viṣṇu, na binibigyang-diin ang di-pananakit at paggalang. Pagkaraan, itinatapat ang Tulasī sa Dhātrī/Āmalakī, na kapwa itinuturing na mahalaga sa bisa ng ritwal. Ang mga gawaing isinasagawa sa pook na may Tulasī at Āmalakī ay nagiging di-nasisira; ang mga lugar na wala ang mga ito ay itinuturing na marumi at tigang sa espiritu.