Adhyaya 23

Ipinakikilala ni Vyāsa si Haring Kocaraśa at Reyna Suprājñā bilang huwarang Vaiṣṇava na tapat sa Ekādaśī. Mahigpit nilang sinusunod ang disiplina ng Daśamī at nagbabantay sa hatinggabi na may awit at sayaw, insenso, mga ilawan, tulasī, at sama-samang pagpupuri. Dumating ang brāhmaṇa na si Śauri at pinuri ang bihira nilang kabanalan, saka itinanong ang sanhi ng kanilang kadalisayan. Isiniwalat ni Suprājñā ang dating makasalanang buhay—bilang isang courtesan—na kaugnay ng imoral na lalaking si Nityodaya. Isinalaysay niya na ang pag-aayuno sa Ekādaśī (kahit sa hirap at di-sinasadya), ang pagsisindi ng ilawan, pagpupuyat, at pag-alaala sa Nāma ng Hari ang siyang sumunog sa kanilang mga kasalanan. Sa kaharian ni Yama, pinatotohanan ni Citragupta ang kapangyarihan ng Ekādaśī; pinarangalan sila ni Dharmarāja at pinalaya, ipinadala sa landas patungo sa tirahan ni Viṣṇu. Pagkaraan, inilalarawan ang dalawang daan sa kabilang-buhay: ang masayang landas na hitik sa palamuti para sa mabubuti, at ang malawak na landas ng pahirap para sa mga makasalanan, kasama ang talaan ng mga impiyerno at parusa. Sa huli, pinagtitibay na ang Ekādaśī ang pinakadakilang vrata, at nagwawakas sa pag-akyat ng mag-asawang hari tungo kay Hari.