Adhyaya 21

Isinalaysay ni Vyāsa kay Jaimini ang isang masalimuot na aral: tinanong ni Hariśarmā si Brahmā kung sino ang nararapat pagbigyan ng dāna. Itinanghal ni Brahmā ang mga brāhmaṇa bilang “nakikitang mga diyos,” at itinindig ang pagbibigay sa paggalang at pananampalataya. Ipinaliwanag din ang wastong pag-uugali sa paggalang sa brāhmaṇa, kabilang ang mga pagkakataong hindi nararapat ang pagbati o pagpupugay. Pagkatapos, itinampok ang walang kapantay na bisa ng pagbibigay ng pagkain at tubig. Sa isang salaysay, ang pagdikit sa pāda-jala (tubig na naghugas sa paa) ng brāhmaṇa ay nakapaglilinis kahit ng matinding kasalanan; ang nahulog na haring si Śaṅkha, matapos ang parusang impiyerno, ay napadalisay at nagkamit ng kalayaan. Sa isa pang aral, iniuugnay ang gutom sa kabilang daigdig sa kasakiman at pagpapabaya sa handog, kaya’t itinuturo na ang mga anak ay magbigay ng pagkain at tubig para sa mga pitṛ. Nagtatapos ang kabanata sa pahayag na walang dāna ang hihigit sa anna-jala-dāna, at ang bunga nito’y dumarating kahit walang mahigpit na pagsasaalang-alang sa panahon o masusing pagsusuri sa tatanggap.