Adhyaya 20

Itinatampok ng PP.7.20 ang dāna (kawanggawa) bilang pinakamataas na dharma sa Kali-yuga, higit pa sa tapas. Sinasabi na ang matinding pag-aayuno at pagpapahirap sa sarili ay maaaring magbunga ng kasalanan, samantalang ang pagbibigay ay likás na hindi nananakit. Lalo nitong pinupuri ang anna-dāna (pagkakaloob ng pagkain) at jala-dāna (pagkakaloob ng tubig) bilang mga handog na nagbibigay-buhay. Isinasalaysay ang halimbawa sa Hastināpura: namatay ang patutot na si Ratividagdhā, ang biyudang brāhmaṇī na si Kṣemaṃkarī, at ang mayamang brāhmaṇa na si Hariśarmā. Dinala sila ng mga sugo ni Yama sa Dharmapura, at sinuri ni Citragupta ang kanilang mga gawa. Bagaman mabigat ang kasalanan, ang munting handog ng pagkain ni Ratividagdhā at ang handog na tubig ni Kṣemaṃkarī ay nagbura ng malaking karmang pasanin; kaya ipinadala sila ni Yama sa tahanan ni Viṣṇu. Si Hariśarmā ay pinarangalan sa harap ng Panginoon, ngunit pinagkaitan ng pagkain dahil sa kanyang pagkakuripot. Dito itinuro ni Brahmā na ang yaman ay nasasayang kapag hindi man lamang tinatamasa nang wasto o naipamamahagi bilang dāna. Sa huli, inililista ang iba’t ibang dakilang dāna—lupa, baka, ginto, aklat, kaalaman at iba pa—at ang mga bunga nito, at hinihikayat ang pagbibigay upang kalugdan si Lakṣmīpati (Viṣṇu).