Adhyaya 19

Binubuksan ng PP.7.19 sa pahayag ni Vyāsa na ang sinumang kumakalinga kay Nārāyaṇa ay hindi dinadapuan ng kapahamakan, at ang kadakilaan ni Viṣṇu ay nararapat sambitin sa gitna lamang ng mga Vaiṣṇava. Ipinakikita ito sa salaysay ni Urvīśu: itinakwil ng mga kamag‑anak dahil sa kasalanan, naging tulisan, at sa pampang ng ilog ay nakarinig ng mga brāhmaṇa‑deboto na nag-uusap tungkol sa pag-aalay (naivedya) kay Hari. Naalala ni Urvīśu ang kabanalan ng anumang inihahandog kay Murāri; kaya tumanggi siyang kainin ang panutsa na naipangakong ialay, at sa halip ay ipinagkaloob ito. Inalis ni Janārdana ang kanyang mga kasalanan; at bagama’t napatay siya ng mga taga‑bayan, dinala siya sa tahanan ni Hari. Sumunod ang salaysay tungkol kay brāhmaṇa Sarvajani: sa panaginip ay nagpakita si Keśava, at siya’y nagpuri sa isang stotra ng pagsisisi. Ibinunyag ni Viṣṇu ang lihim na sanhi ng kanyang paglaya—noon ay ibon siyang di-sinasadyang nakakain ng naivedya—at itinuro ang asal na nakalulugod o nakagagalit sa Panginoon, lalo na ang mahigpit na babala laban sa paglibak sa mga Vaiṣṇava at ang paghimok sa araw‑araw na pagsamba kay Vāsudeva.