Adhyaya 18

Humiling si Jaimini kay Vyāsa ng isang maikling salaysay tungkol sa kadakilaan ng pinakamataas na tīrtha. Pinuri ni Vyāsa, at sinundan ng tinig ng tagapagsalaysay, ang Puruṣottama-kṣetra sa pampang ng maalat na karagatan bilang higit na bihira kaysa langit at tunay na dakilang banal na pook. Itinatag ng kabanata ang aral ng banal na pagkapalagian: ang pagpasok sa kṣetra ay nagiging sanhi upang ang mga nilalang ay maging “tulad ni Viṣṇu,” kaya’t ipinagbabawal ang paghahanap ng kamalian. Itinatampok ang pagkain doon bilang prasāda—inihahanda ni Lakṣmī at tinatanggap ni Hari—na nakapapawi ng kasalanan at nagpapadali sa mokṣa. Binibilang ang mga sagradong tubig—Indradyumna, Mārkaṇḍeya, Rohiṇī, Śvetagaṅgā, at ang karagatan—at itinatakda na ang snāna, pitṛ-tarpaṇa, dāna, japa, yajña, at Viṣṇu-pūjā na isinasagawa roon ay hindi nasisira ang bunga. Ang darśana nina Jagannātha, Balabhadra, at Subhadrā, lalo na sa Guṇḍikā-yātrā at mga kapistahang pangkalendaryo, ay nagbibigay ng paglaya at mga biyayang makamundo; kaya’t ipinahahayag na ang Puruṣottama ang pangunahin sa lahat ng tīrtha para matawid ang saṃsāra.