Adhyaya 17

Sa pagsasalaysay ni Vyāsa kay Jaimini, pinupuri ang Hari-bhakti bilang pinakamataas na tagapaglinis ng kasalanan, lalo na sa Puruṣottama-kṣetra kung saan nananahan si Keśava. Isinasalaysay ang pagbagsak ni Bhadratanu, isang brāhmaṇa, sa pagnanasa at pagpapabaya sa mga tungkuling Veda; umabot pa siya sa paglapit sa isang kurtisana sa araw ng śrāddha. Dahil sa pagkabigla at pagsisisi, hinanap niya ang landas ng pagwawasto. Una niyang sinamba si Mārkaṇḍeya at humingi ng biyaya; pagkatapos ay tinuruan siya ni Dāṃta ng praktikal na kriyā-yoga: pagtalikod sa bisyo, paglilingkod sa templo, pagsasagawa ng pañca-mahā-yajñas, mantra-japa, at pagbigkas ng 108 Pangalan ni Viṣṇu na may itinakdang viniyoga at pagninilay. Pagkaraan ng limang araw ng taimtim na pagsamba, nagpakita si Hari, tinanggap ang kanyang stuti at pagtatapat, at ipinagkaloob ang matatag na bhakti sa maraming kapanganakan at ang banal na pakikipagkaibigan. Sa huli, tumanggap din si Dāṃta ng darśana, at pinupuri ang bihirang pagkakataon ng kapanganakang-tao at ang Bhārata-varṣa bilang lupain kung saan ang pagsamba ay nagbubunga ng mokṣa.