Adhyaya 16

Itinuturo ng kabanatang ito na ang tunay na kadakilaan sa espiritu ay nasusukat sa bhakti kay Hari, hindi sa uri, kapanganakan, o panlabas na ritwal. Sinasabi nitong ang brāhmaṇa na walang debosyon ay mas mababa pa kaysa sa isang itinuturing na mababang-uri ngunit puspos ng pag-ibig sa Diyos. Isinasalaysay ang pangyayari sa Dvāpara-yuga tungkol sa Śabara deboto na si Cakrīkā. Sa tapat na pagnanasa niyang maghandog kay Viṣṇu, nag-alay siya ng prutas kahit natikman muna niya, na hindi niya alam ang mga tuntunin ng “kalinisan.” Nang mabilaukan siya at magdusa, sa matinding pagnanais na maihandog ito kay Murāri ay nasugatan pa niya ang sarili; nagpakita si Viṣṇu, pinuri ang kanyang walang kapantay na debosyon, pinagaling siya sa paghipo, at tinanggap ang kanyang pagpupuri. Hindi humingi si Cakrīkā ng makamundong biyaya; ang hiling niya lamang ay matatag na isip at puso sa Panginoon, at sa huli ay nakamit niya ang mokṣa. Wakas na aral: ang Diyos ay nalulugod sa dalisay na debosyon lamang, hindi sa yaman, mga himno, matitinding tapas, o paulit-ulit na japa.