Adhyaya 15

Nagsisimula ang PP.7.15 sa aral na ang sansinukob at ang lahat ng mga diyos ay mga bahagi ni Viṣṇu, at ang palagiang pag-alaala sa mga pangalan ni Hari ay nag-aalis ng kasalanan, walang hadlang ng panahon. Itinatampok na ang banal na Nāma ay higit sa karaniwang pagsasagawa, sapagkat ang pagbigkas at paggunita ay agad na nagpapadalisay. Isinasalaysay ang isang aral na kuwento: isang kortesana ang nagkaroon ng loro na sinanay na bumigkas ng “Rāma.” Sa pag-ulit ng pangalang iyon, kapwa sila nalinis. Nang sila’y mamatay, sinikap silang dakpin ng mga Yamadūta, ngunit dumating ang mga Viṣṇudūta at nagkaroon ng sagupaan hanggang mapaurong ang mga alagad ni Yama. Sa huli, naglabas si Yama ng matibay na utos: yaong mga umaalaala o bumibigkas ng Rāma, Govinda, Keśava, Hari, Viṣṇu, Nārāyaṇa—lalo na ang mga debotong nag-iingat ng Ekādaśī at may Viṣṇu-pāda-jala—ay hindi dapat parusahan ng kanyang mga sugo. Nagtatapos ang kabanata sa malawak na pagpupuri sa Rāma-nāma bilang higit sa mga mantra, mabisang kasama sa mga ritwal, sa paglalakbay, sa pagharap sa takot, at lalo na sa sandali ng kamatayan.