Adhyaya 14

Itinuturo ng PP.7.14 na sa buwan ng Mārgaśīrṣa, ang pagsamba ng mga Vaiṣṇava ay dapat ihandog sa walang-kupas na Panginoong Viṣṇu kasama si Mahālakṣmī, ngunit tanging sa wastong lugar at kalagayang panlipunan. Ipinagbabawal ang pagsamba sa maruruming lupain at mabahong pook, sa tahanan ng mga nalugmok sa dharma, malapit sa mga erehe o mabibigat na makasalanan, at sa kapaligirang may iyakan, alitan, panlilibak, kasakiman, o pagkahumaling sa pagtanggap ng handog. Pagkaraan, binibigyang-diin ang sikolohiya ng ritwal: ang panlilinlang at pagkalihis ng isip ay nagpapawalang-bisa sa pūjā. Ang lahat ng gawa ay nakasalalay sa isip; kung walang kadalisayan ng loob, maging ang mahabang tapas ay nagiging walang bunga. Kaya’t itinatagubilin ang iisang-tutok na bhakti, pag-iwas sa salitang nakagagambala, at pananampalatayang tinatanggap ng Diyos kahit ang payak na alay—bulaklak at sariwang handog. Sa huling bahagi, inililista ang mga alay na kaugnay ng buwan: katas at pagkain mula sa tubo, kanin na may gatas o yogurt, bagong kasuotan, pati dāna. Binabanggit din ang mga sining sa templo—paghihip ng śaṅkha, pagtunog ng kampana, mga instrumento, sayaw at awit—na may ipinangakong gantimpala hanggang sa pag-abot sa tahanan ni Viṣṇu at sa mokṣa.