Adhyaya 13

Sa PP.7.13, itinuturo ang pagsamba kay Viṣṇu sa panahon ng Jyeṣṭha: pagpapalamig na abhiṣeka, mababangong sangkap, pagpaypay gamit ang chowrie, at mga tuntunin sa pagiging angkop ng templo at lugar ng pagsamba. Pagkaraan, inilalahad ang pagsunod ayon sa buwan—mga handog sa Āṣāḍha tulad ng kaning may gatas-asim at mantikilya, at sa Śrāvaṇa at Bhādra ang mga bulaklak, prutas, pagkain, at mga ipinagbabawal; sa Āśvina naman ang wastong oras ng pag-aalay ng tubig. Sumusunod ang malawak na bahagi tungkol sa kadalisayan at asal: pananamit, buhok, pagbasbas ng tahanan, tilaka, at mga sagisag ng sandata ng Vaiṣṇava bilang pananggalang at tanda ng pagliligtas. Sa Kārtika, pinupuri ang debosyon sa pamamagitan ng pag-aalay ng ilawan, tulasī/bilva, at lalo na ang lotus. Nagtatapos sa isang itihāsa: isang dating tulisan ang naligtas kahit sa iisang lotus na inialay kay Viṣṇu, na nagpapakita ng kapangyarihan ng bhakti na humahantong sa jñāna at mokṣa.